Athens, May 2013

Αυτά που ήρθαν ...

 

Πηγή: Ευθύνη
Ημερομηνία: 01/11/2004


ΚΗΦΗΝΕΙΟΝ “Η ΩΡΑΙΑ ΕΛΛΑΣ”

Του Σαράντου Καργάκου

Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία.  Διαφωνώ.  Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η ...  εργασία.  Ο νέος δε φοβάται την αναδουλιά, φοβάται τη δουλειά.  Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδύθησαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων», παιδιών δηλαδή που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές.  Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ» που κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή που ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής που έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν.  Γι' αυτό τουμπάραμε...

Κάποτε, ακόμη κι από τις στήλες του περιοδικού αυτού, που δεν είναι πολιτικό με την ευτελισμένη έννοια του όρου, έγραφα πως η ανεργία στον τόπο μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν.  Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ' όχι διάθεση για δουλειά.  Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White colar workers».  Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη και διδακτορικά!  Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονικούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμότητας.  Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, που πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά.  Έτσι παράγονται επιστήμονες που είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής.

Παρ' όλο που γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος.  Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί.  Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους.  Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια.  Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους.

Τούτη η παιδεία, που όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ' ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δουλειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης.  Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσομε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυπία.  Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πως να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά.  Δεν τα μαθαίνει πως να σκέπτονται αλλά με τι να σκέπτονται.  Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες.  Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων.  Τα χαμηλοποιεί.  Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο.

Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής-βλάξ που καταπίνει σελίδες σαν χάπια και που θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό.  Και το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο.

Και τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» που πρέπει να είναι ευαγγέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλλιεργεί την απέχθεια.  Που πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή; Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής.  Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς».  Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά.  Ακούω πως δεν πάει καλά η οικονομία.  Μα πως να πάει, όταν με τη ναυτιλία που προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα που προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχολείται το 14,5% του πληθυσμού).  Διερωτώμαι, τι είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε την θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως; Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά.  Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυμες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό.  Πράγματα που μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου -και μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα- απαιτούν τετραετία!  Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες που ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν.  Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας -πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές- που προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος.  Που θα βρουν δουλειά τα παιδιά αυτά;

Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βράβευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακόμη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς και Ουκρανούς.

Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος.  Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέρια των Αλβανών που την δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων που την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία που ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής.  Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε.  Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών.

Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη.  Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία-θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν άλλου.  Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά.  Γέμισε η επαρχία με «Κέντρα Πολιτισμού», όπου «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου!  Το μπουκάλι με το ουίσκυ βαπτίστηκε ...  αγροτικό!  Τώρα, όμως, που έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας.  Και που να φθάσουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση!  Θα γίνει η Ελλάς vallis flentium (=κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi osculaturium inter flentium et dolorum (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης).

Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας που θα υποτάσσεται στην οικονομία.  Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια οικονομικής αναγκαιότητας.  Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία που εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, που τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος αχρήστων μαθημάτων.  Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της.  Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά.  Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε.  Ούτε να βλαστημήσουν.  Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη που τα κάνει συνονόματα.  Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομίσουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά!

Είναι θλιβερή η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, που, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά που λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», που πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα που οι Αλβανοί πάνε για δουλειά, θα μου πείτε, τι δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια.  Όταν μικροί -ακόμη στο Δημοτικό- μαθαίναμε απέξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολεμοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβονται πίσω από τη σκιά τους.  «Αισχρόν γαρ δη τούτο...  κείσθαι πρόσθε νέων άνδρα παλαιότερον».

Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα από ξένους.  Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά.  Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων που κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών που θυμίζουν...  Ελλάδα.  Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν!  Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας.  «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, που δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν που προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια».  Έλεγε ο Φωκίων, που πλήρωσε τέσσερεις δραχμές τη δεύτερη δόση του κωνείου που χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς.  Έπρεπε να ζούσε τώρα...

Λυπάμαι που θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτεψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματά της -δικαιώματα στην τεμπελιά- και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον.  Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη. 

 

 

 

Athens, 25 June 2012

Τελικά το βρήκα. Ένας άμεσος, εύκολος, φόρος για να ξεφορτώσουμε λίγο το χρέος μας. Μετά το γνωστό ΕΤΑΚ (Ειδικό Τέλος Ακίνητης Περιουσίας) προτείνω να εφαρμοστεί και το ΕΤΚΠ (Ειδικό Τέλος Κινητής Περιουσίας). Δηλαδή, όποιος έχει στην κατοχή του και μάλιστα επάνω του μετρητά, να πληρώνει επί τόπου φόρο σε ειδικά κλιμάκια της εφορίας που θα περιπολούν έξω από τα διάφορα καταστήματα όπου επισκέπτονται οι πολίτες για να κάνουν τα ψώνια τους. Μάλιστα, για να λειτουργήσει αποδοτικά το μέτρο όλα τα καταστήματα να εξοπλιστούν με πόρτες όπως αυτές των τραπεζών όπου οι πολίτες θα εγκλωβίζονται για μερικά λεπτά κατά την είσοδό τους στο κατάστημα (όταν βγαίνουν θα έχουν ήδη κατά πάσα πιθανότητα ξαλαφρώσει την τσέπη τους από μετρητά) για να γίνεται ο έλεγχος και θα εισέρχονται στο κατάστημα μετά την καταβολή του ειδικού φόρου. Πιστωτικές κάρτες, κινητά, ρολόγια και άλλα τιμαλφή θα θεωρούνται ως τεκμήριο ενώ είδη πολυτελείας (π.χ. iphones, ipads και tablets) θα επιβαρύνουν ποσοστιαία το ποσό του φόρου που θα εισπράττεται. :-P

 

Athens, 7 March 2012

Το εμβαδόν της Μεσογείου είναι 2,5 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα και το εμβαδόν του Κόλπου του Μεξικού 1,6 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα.  Πριν 2 χρόνια με τις μαλακίες της BP γαμήθηκε ο Δίας και ακόμα ο τόπος δεν λέει να συνέλθει – που δεν θα συνέλθει (http://www.swissinfo.ch/eng/science_technology/Invisible_effects_of_oil_spill_remain.html?cid=30059404). 

Κάτι ανάλογο θα πάθουν και τα νησιά μας όταν – δεν λέω αν – γίνει κάτι τέτοιο κι εδώ. 

Το κρίμα είναι ότι υπάρχουν ηλίθιοι που καμαρώνουν για τα πετρέλαιά μας (http://anax.20m.com/forum/aegean_oil.html) και φαντασιώνουν εαυτούς με Rolls-Royce να ανεβοκατεβαίνουν τη ρημαγμένη μας εθνική οδό Αθηνών-Θεσσαλονίκης και να αφήνουν 50ευρα για πουρμπουάρ στα διόδια.   

Τι σκατά κουβαλάνε στο κεφάλι τους δεν καταλαβαίνω.  Μάλλον τα ίδια σκατά με τους Αμερικανούς που νομίζουν ότι πληρώνουν τους Άραβες για το πετρέλαιο του Kόλπου. 

Εμείς φταίμε που αγοράζουμε τα πετρέλαιά τους, μου είπε κάποιος περήφανος και, όπως πάντα αφελής, Αμερικανός πριν κάτι χρόνια.  Και, βέβαια, δεν ήξερε τι να απαντήσει όταν του πρότεινα να σταματήσουν να το αγοράζουν για να δούμε τι θα γίνει. 

Και με πιάνει το παράπονο που αισθάνομαι ανίκανος να κάνω το παραμικρό.  Φωτογραφίες σαν την παρακάτω τις βλέπω να γίνονται συλλεκτικές.  Κάτι σαν τους δίδυμους πύργους ...

 

Athens, 21 February 2012

Δύο ληστές και μια κηδεία

Tου Πάσχου Μανδραβέλη 

Καθημερινή, Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

Ένα στοιχείο συζητήθηκε ελάχιστα μετά την ένοπλη ληστεία στο Μουσείο της Ολυμπίας.  Στα ρεπορτάζ ακούσαμε για την έλλειψη αρχαιοφυλάκων γενικώς, αλλά δεν μάθαμε τι έγινε, ή τι έπρεπε να γίνει, στην Ολυμπία ειδικώς.  Δεν συζητήθηκε δηλαδή ότι την ώρα της ληστείας έπρεπε να υπάρχουν τρεις φύλακες στο μουσείο αλλά υπήρχε μόνο ένας.  Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, ο δεύτερος πήγε σε μια κηδεία και ο τρίτος άργησε να πάει.  Η μόνη που πήγε στην ώρα της ξεκλείδωσε τις πόρτες κατά παράβαση του κανονισμού, που προβλέπει δύο τουλάχιστον φύλακες παρόντες όταν ανοίγει ένα μουσείο. 

Το γεγονός ότι ο δημόσιος διάλογος δεν εστιάστηκε σ’ αυτό το σημείο αναδεικνύει τον τρόπο που δεν επιλύουμε προβλήματα στην Ελλάδα.  Πάντα προσεγγίζουμε τα ζητήματα γενικώς και ποτέ ειδικώς κατά περίσταση.  Κατά τα ειωθότα, μονίμως φταίει κάποιο σύστημα γενικώς και ποτέ κάποιος συγκεκριμένα.  Δεν ξέρουμε από πού προκύπτει και κατά πόσον ισχύει η έλλειψη 1.200 αρχαιοφυλάκων (αυτό λένε οι συνδικαλιστές του υπουργείου Πολιτισμού) αλλά επίσης δεν θα μάθουμε ποτέ αν οι τρεις φύλακες στην πρωινή βάρδια του Μουσείου Ολυμπίας αρκούν.  Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι ο ένας σίγουρα δεν φτάνει.  Το δεύτερο στοιχείο που γνωρίζουμε είναι ότι η συγκεκριμένη φύλακας του μουσείου δεν ήταν έφεδρος του ΟΣΕ ή του ΗΣΑΠ.  Δεν της έλειπε, δηλαδή, η εκπαίδευση.  Σίγουρα διδάχθηκε ότι το πρώτο καθήκον στην αρχαιοφύλαξη είναι η τήρηση των κανονισμών ασφαλείας.  Κι όμως, την Παρασκευή αυτοί οι κανονισμοί δεν τηρήθηκαν.  Προφανώς κυριάρχησε η ρωμαίικη αντίληψη που λέει «ωχ, βρε αδελφέ! Προτεστάντες είμαστε για να τηρούμε κατά γράμμα τον κανονισμό;».  Στη «χώρα του περίπου», λέγαμε τις προάλλες, και οι κανονισμοί ασφαλείας τηρούνται στο περίπου.  Έτσι, για να αναρωτιόμαστε κάθε φορά πώς συνέβη το κακό.  Μην παρεξηγηθούμε: δεν ξέρουμε τι θα συνέβαινε αν ήταν παρόντες και οι τρεις υπάλληλοι, όπως προέβλεπε η βάρδιά τους.  Το λογικό είναι ότι οι τρεις ακινητοποιούνται πιο δύσκολα από τη μία φύλακα.  Κάποιος θα προλάβαινε να σημάνει τον συναγερμό.

Το τρίτο στοιχείο είναι η μετάθεση της συζήτησης σε άλλα ζητήματα, εκτός του συγκεκριμένου.  Ίσως πρέπει να υπάρχει φύλακας ανάμεσα στις δύο βάρδιες (6.00 - 7.30 π.  μ.) για να μην επαφίεται η ασφάλεια του μουσείου μόνο στον συναγερμό.  Μόνο που η ληστεία έγινε μετά τις 7.30 π.μ.  Μήπως να συζητήσουμε πρώτα το βασικό πρόβλημα και μετά να λύσουμε και τα υπόλοιπα, συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών της Μέρκελ και των «αγορών», που καταγγέλλει με ανακοίνωση της η Ομοσπονδία Εργαζομένων του υπουργείου Πολιτισμού; Όχι τίποτε άλλο, αλλά όπως έχουμε γράψει πολλάκις, ανακυκλώνουμε το βασικό πρόβλημα της χώρας: όλοι θέλουν να σώσουν τον κόσμο, με αποτέλεσμα να μην έχει κανείς ελεύθερο χρόνο για να κάνει τη δουλειά του.

Στην Ελλάδα όλα τα προβλήματα ανάγονται στο έλλειμμα προσωπικού του Δημοσίου (ο ιδιωτικός τομέας ποτέ δεν μας ενδιέφερε).  Μόνο που υπάρχει ένα ζήτημα.  Και δέκα να είχαν βάρδια το πρωινό της ληστείας, αν δεν πήγαιναν οι εννιά θα είχαμε τα ίδια άσχημα αποτελέσματα.  Οπότε, πριν να προσλάβουμε επιπλέον αρχαιοφύλακες μήπως πρέπει να διασφαλίσουμε ότι όλοι οι υπάρχοντες χτυπούν κανονικά κάρτα; Έστω για μία μέρα, για να μετρήσουμε τα κενά.

 

Athens, 9 February 2012

This is the video message of anonymous to the Greek people.  You can watch it here in case it is completely removed from youtube etc.  Of course, this is only feasible as long as they allow it on this site ...

..\videos\Anonymous - Message to the Greeks 9-2-2012.mp4

 

Athens, 23 October 2011

 

ΜΟΥ ΗΡΘΕ ΜΕΣΩ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟΥ ΑΠΟ ΦΙΛΟ.  ΕΚΑΝΑ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΛΗΡΩΜΗΣ ΓΙΑΤΙ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ.  ΑΝ ΝΑΙ ΘΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΩ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΛΟΓΑ

ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΛΗΡΩΜΗΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ ΔΕΗ, στον οποίο έχει ενσωματωθεί το τέλος ΜΟΝΙΜΗΣ εισφοράς (παράνομο και, το βασικότερο, ΑΝΗΘΙΚΟ, λόγω της επιχειρούμενης συγκεκαλυμμένης αλητείας).

1.  Δεν χρειάζεται να ταλαιπωρηθείτε, καταθέτοντας στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, τη νόμιμη οφειλή σας.  Ως νόμιμη οφειλή ορίζεται αυτό που πληρώνατε μέχρι σήμερα στη ΔΕΗ.  Ειδικότερα, το Α = αυτό που οφείλετε στη ΔΕΗ, για το ρεύμα που καταναλώσατε + το Β = χρεώσεις προς τρίτους (ΔΤ, ΔΦ, ΤΑΠ, ΕΤ).

2.  Πάτε σε ΑΤΜ μεγάλης τράπεζας (μεγάλη = που θα είναι συμβεβλημένη με τις ΔΕΚΟ), με το λογαριασμό της ΔΕΗ ή με τον 12ψήφιο κωδικό ηλεκτρονικής πληρωμής, ο οποίος αναφέρεται στο λογαριασμό του ρεύματος (στη σελίδα 2/2).  Εννοείται, ότι στην τράπεζα που θα επιλέξετε, διατηρείτε τραπεζικό λογαριασμό συνδεδεμένο με την κάρτα σας.

3.  Ακολουθείτε τις οδηγίες του μηχανήματος, δηλαδή: συνδέεστε με το ΑΤΜ, επιλέγετε άλλες συναλλαγές, πληρωμές ΔΕΚΟ, ΔΕΗ, πληκτρολογείτε τον κωδικό ηλεκτρονικής συναλλαγής κι' εκεί, που θα σας ζητηθεί, να ορίσετε το ποσόν πληρωμής, πληκτρολογείτε μόνον το άθροισμα Α Β του λογαριασμού.  Παίρνετε την απόδειξή σας κι' έτσι, έχετε τακτοποιήσει την οικονομική σας υποχρέωση προς τη ΔΕΗ, η οποία, δεν δικαιούται, σε καμία περίπτωση να κόψει το ρεύμα.  Το μηχανογραφικό σύστημα της ΔΕΗ, βλέπει, ότι εξοφλήσατε τη νόμιμη, προς τη ΔΕΗ, οφειλή σας.  Τέλος, μην παραλείψετε, να στείλετε ...  τους χαιρετισμούς σας, μ' ένα καλάθι από τα γνωστά εξαιρετικά ...  εξωτικά φρούτα στο ΥΠΟΙΚ (http://messolonghi‑press.blogspot.com/2010/08/blog-post_9882.html).


ΠΡΟΣΟΧΗ:*
Θα εξοφλήσετε το λογαριασμό μόνο μέσω ΑΤΜ και όχι εισπρακτικής μηχανής.  Γιατί το υπογραμμίζω αυτό;  Στα ΕΛΤΑ π.χ.  υπάρχει εισπρακτική μηχανή, όπου εξοφλούνται οι λογαριασμοί ΔΕΚΟ.  Όμως, η φιλοσοφία της εν λόγω μηχανής, που σκανάρει-διαβάζει το λογαριασμό, δεν επιτρέπει μερική εξόφληση του λογαριασμού, δηλαδή, ή θα πληρωθεί το σύνολο του λογαριασμού (άρα και το χαράτσι) ή τίποτα.  Επιπλέον, όσοι εξοφλείτε τη ΔΕΗ με πάγια εντολή χρέωσης τραπεζικού λογαριασμού σας, θα πρέπει να την ανακαλέσετε, προσωρινά τουλάχιστον, μέχρι να ξεκαθαρίσει η βρώμα με το χαράτσι.

*Εάν στην εισπρακτική μηχανή επιλέξετε τη μέθοδο εισαγωγής στοιχείων με το χέρι ίσως τελικά να δεχτεί την πληρωμή του ποσού που εσείς θα πληκτρολογήσετε.  Θα το δοκιμάσω και θα επανέλθω.

4.  Σε περίπτωση που έχετε κατοικία, την οποία εκμισθώνετε σε τρίτο, ανεξάρτητα από το εάν η παροχή του ρεύματος είναι στο δικό σας όνομα ή σε αυτό του μισθωτή (ενοικιαστή), κάνετε το εξής:
α) επισημαίνετε εγκαίρως στον ενοικιαστή σας, να μην πληρώσει κανένα λογαριασμό της ΔΕΗ, που θα περιέχει το χαράτσι,
β) του ζητάτε να σας δώσει τον κωδικό ηλεκτρονικής πληρωμής καθώς και το ποσόν που αφορά τις χρεώσεις Α και Β του λογαριασμού.  Εξοφλείτε κανονικά το λογαριασμό, όπως αναφέρθηκε παραπάνω (βλ.  2 & 3) και ζητάτε από τον ενοικιαστή σας, να σας καταβάλει με το επόμενο μίσθωμα και το ποσόν που καταβάλατε εσείς, για δικό του λογαριασμό, στη ΔΕΗ.

Απλό δεν είναι; Και ας τολμήσει-κοπιάσει μετά η ΔΕΗ, να κόψει το ρεύμα, ...  θα τους κόψουμε, ...  αυτά που εξέχουν.  Γιατί άλλο νομιμότητα, συνέπεια και υπευθυνότητα, και άλλο ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ από κακοχυμένους κουραμπιέδες.  Τίμια και πολιτισμένα πράγματα (και καμία σχέση με Τσίπρα, Παπαρήγα, δεν πληρώνω, ΓΕΝΟΠ, κλπ.).

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ:
Και δυο λόγια, για τους πιο επιφυλακτικούς και φοβισμένους:
1.  Ο συνήθης τρόπος, για να διακοπεί η οικιακή ηλεκτρική παροχή, είναι η αφαίρεση μίας ασφάλειας ή το κατέβασμα ενός μικρο-αυτόματου διακόπτη στο μετρητή του ρεύματος (σιγά, μη χρησιμοποιήσει η ΔΕΗ καλαθοφόρο όχημα, για να κόψει την παροχή του ρεύματος από την κολώνα, σε μονοκατοικίες.  Χρειάζεται πολύ ...  θάρρος από τους υπαλλήλους της, που θα τολμήσουν κάτι τέτοιο).  Στο σύνολο σχεδόν των περιπτώσεων (για λόγους προστασίας, καλαισθησίας, κλπ.), ο εν λόγω μετρητής ευρίσκεται σε κάποιο ερμάριο (κουτί-ντουλάπι).

2.  Ως γνωστόν, ο λογαριασμός της ΔΕΗ εκδίδεται ανά δίμηνο (έναντι & εκκαθαριστικός).  Ο εκκαθαριστικός λογαριασμός εκδίδεται μετά την καταγραφή της ένδειξης του μετρητή, από κάποιο συμβεβλημένο με τη ΔΕΗ εργολάβο, μία φορά το 4μηνο (δηλαδή, τρεις φορές το χρόνο).  Επιπλέον, σε κάθε λογαριασμό της ΔΕΗ, στο κάτω μέρος, υπάρχει σαφής αναγραφή της ημερομηνίας, που θα γίνει η εν λόγω μέτρηση, στη συνέχεια της οποίας εκδίδεται ο εκκαθαριστικός λογαριασμός (συγκεκριμένα αναγράφεται: επόμενη μέτρηση π.χ.  στις 20.12.2011).  Έτσι, ο κάθε ένοικος, γνωρίζει πάντα την ακριβή ημερομηνία, που θα έρθει ο καταμετρητής (πιτσιρικάς συνήθως), για να καταγράψει τη μέτρηση της ηλεκτρικής κατανάλωσης.

3.  Σε πολλές μονοκατοικίες και ειδικότερα στις παλαιές, το ερμάριο του μετρητή ευρίσκεται εντός του οικοπέδου του σπιτιού, οπότε, κατά κανόνα, η πρόσβαση σε αυτό, είναι δυνατή, μόνο με τη συναίνεση του ιδιοκτήτη του σπιτιού (δηλαδή, θα πρέπει να έχει ξεκλείδωτη την εξώπορτα, κ.ο.κ.).  Οπότε, σ' αυτή την περίπτωση, για να κόψει η ΔΕΗ το ρεύμα, θα πρέπει να εφοδιαστεί ...  με εισαγγελικό ένταλμα, για να μπει στο σπίτι σας! Συνεχίζω.  Σε πιο σύγχρονες όμως μονοκατοικίες, συχνά το ερμάριο του μετρητή ευρίσκεται στο πεζοδρόμιο, π.χ.  δίπλα στην εξώπορτα του σπιτιού.  Σε αυτή την περίπτωση, βάζετε ένα γερό λουκέτο, κι' έτσι διασφαλίζετε, ότι κανένας δεν θα έχει πρόσβαση στο μετρητή, χωρίς τη συναίνεσή σας.  Τέλος, στις πολυκατοικίες-διαμερίσματα, όλοι οι μετρητές ευρίσκονται σε κοινό ερμάριο, το οποίο συνήθως ευρίσκεται σε εξωτερικό κοινόχρηστο χώρο, για να έχει ανεμπόδιστη πρόσβαση ο καταμετρητής.  Ισχύει το ίδιο, με την προηγούμενη περίπτωση: βάζετε ένα λουκέτο στο ερμάριο, κρατάει π.χ.  το κλειδί ο διαχειριστής ή ο αντικαταστάτης του και οι μετρητές είναι προσβάσιμοι μόνο με τη συναίνεση των ενοίκων.  Κι επειδή, όπως ανέφερα στο (2) παραπάνω, η ημερομηνία καταγραφής της ένδειξης του μετρητή γίνεται ανά τετράμηνο, σε συγκεκριμένη ημερομηνία, μεριμνάτε, τη συγκεκριμένη ημέρα (σημειώστε τη στο ημερολόγιό σας), να είναι προσβάσιμος ο μετρητής, για να καταστεί δυνατή η καταμέτρηση.  Αλλά ακόμα και αν ξεχάσετε ν' ανοίξετε την εξώπορτα ή να ξεκλειδώσετε το ερμάριο των μετρητών, με αποτέλεσμα, να μην μπορέσει ο καταμετρητής να κάνει τη δουλειά του, ουδέν πρόβλημα.  Διαβάζετε μόνος σας την ένδειξη στο μετρητή σας, τηλεφωνείτε στο 10500 (ΔΕΗ) και τους την λέτε.

4.  Τέλος, ακόμα και στην απίθανη περίπτωση που αποφασίσει/καταφέρει η ΔΕΗ να σας κόψει το ρεύμα, ουδέν πρόβλημα.  Φωνάζετε τον ηλεκτρολόγο της γειτονιάς, σας αντικαθιστά/σηκώνει την ασφάλεια, και ούτε γάτα ούτε ζημιά.  Και την επόμενη φορά, ...  φροντίστε όμως, να είστε πιο προσεκτικοί, δηλαδή, εν τη απουσία σας, να μην έχει κανένας πρόσβαση στο μετρητή σας.

Υ.Γ.  Πάντως, όποιος αποφασίσει να πληρώσει το χαράτσι, καλό θα είναι, να μην παραπονεθεί ή καταφερθεί ξανά εναντίον αυτών (ανεξαρτήτως κόμματος), που μας οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση.  Εννοώ, εφεξής, δεν θα έχει κανένα απολύτως δικαιολογητικό, να κατηγορεί-βρίζει τον Παπανδρέου (με τους υπουργούς του) ή τον Καραμανλή ή τις Τσιπρο-παπαρήγες, ως κλέφτες, λαμόγια, άχρηστους, κλπ.  Ούτε να ζητάει προσφυγή στις κάλπες, να ισχυρίζεται, ότι δεν αντέχει άλλους φόρους ή ότι πληρώνει αυτός, για να τρώνε οι ημέτεροι, κ.ο.κ.  Δεν θα έχει κανένα απολύτως λογικό έρεισμα γι' αυτό, αφού, θα έρχεται σε πλήρη αντίφαση με τον εαυτό του (=ασυνέπεια λόγων και πράξεών του).  Και το κυριότερο, θα έχει χάσει τη μία και ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ, να περάσει το πιο ενδεδειγμένο και αποτελεσματικό μήνυμα, σε όλους αυτούς, που τόσα χρόνια μας δουλεύουν κι' εξακολουθούν να μας αντιμετωπίζουν ως όχλο, βοώντα μεν, ανύπαρκτο και γραφικό δε.

Και το μήνυμα αυτό λέει: Κύριοι, όλα τα πράγματα έχουν και τα όριά τους, γι' αυτό, ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΜΑΣ, η ατομική (μικρο)ιδιοκτησία δεν είναι έγκλημα, ούτε θα μας την αρπάξετε, όπως αρπάζατε τόσα χρόνια τα λεφτά μας!

 

Athens, 21 September 2011

Πολύ απλά, μια θλιβερή, πάρα πολύ θλιβερή ιστορία.  Αθώος ή όχι δεν έχει τόσο σημασία όσο το ότι κάποιοι στον πλανήτη νομίζουν ότι έχουν το δικαίωμα να αφαιρούν ζωές ...

 

Athens, 17 August 2011

Έλληνες ανόητοι δημοσιογράφοι στο ΣΚΑΪ

Πρωινή εκπομπή με τον Ψάλτη (αν δεν κάνω λάθος). Διάλογος με συνάδελφο δημοσιογράφο για τον Ελληνικό τουρισμό.  Ο άλλος προσπαθεί να κρατήσει το επίπεδο σε κάποιο υποφερτό ύψος και αναφέρεται στις δόξες του ’60 και το jet set που ερχόταν στην Ελλάδα με ‘καραβέλες’ (http://en.wikipedia.org/wiki/Sud_Aviation_Caravelle) και ο Ψάλτης κάνει σφήνα ‘τα ελικοφόρα ήταν αυτά, να το πούμε να καταλαβαίνει και ο κόσμος’.  Αχ! Ρε Ψάλτη. Ο κόσμος ξέρει περισσότερα από σένα, ανόητε.  Άσε τον κόσμο ήσυχο και κοίτα να ξεστραβωθείς, κι εσύ και οι συνάδελφοί σου που δεν ξέρετε ΑΚΟΜΑ τη διαφορά του ανταγωνίζομαι με το συναγωνίζομαι.
 

 

Athens, 10 June 2011

Έχω νεύρα αυτές τις μέρες και αποφάσισα να ξεσπάσω στο πληκτρολόγιο.  Ο Ομπάμα, λέει, είπε στη Μέρκελ ‘Την Ελλάδα και τα μάτια σας’.  Και οι Γερμανοί ψήφισαν σήμερα υπέρ της πέμπτης δόσης της βοήθειας προς την Ελλάδα.  Ο μεγάλος Μπρεχτ είχε γράψει κάποτε ότι δεν είναι τι ακούει η τι διαβάζει κανείς αλλά πως ερμηνεύει αυτά που ακούει ή διαβάζει.  Εγώ λοιπόν διάβασα τα παραπάνω και σκέφτομαι ότι, πέρα από το φανερό μήνυμα υπάρχει και ένα άλλο, όχι κρυμμένο με σκοπό να μην αποκαλυφτεί αλλά γιατί δεν θέλουν να μας το πουν ανοιχτά.  Κατ’ αρχήν ας μην ξεχνάμε ΠΟΤΕ ότι πριν όχι πολλά χρόνια οι Γερμανοί σκότωναν τους λαούς της Ευρώπης και όχι μόνο και με τους φούρνους που διέθεταν έψησαν συστηματικά χιλιάδες ανθρώπους για λόγους που αυτοί μόνο καταλαβαίνουν.  Και θέλω να το τονίσω αυτό γιατί ακούμε παπαριές του τύπου ‘στους πολέμους συμβαίνουν ακρότητες’ κι από τις δύο πλευρές.  Δηλαδή κάθομαι εγώ στο σπίτι μου και αρχίζουν να με βομβαρδίζουν, εισβάλουν στη χώρα μου, εξοντώνουν συστηματικά το λαό μου και αν βάλω καμιά βόμβα ή κάνω κάποιο άλλο σαμποτάζ τότε κάνω ‘ακρότητες’.  Γι αυτό και τα ‘αντίποινα’ των Γερμανών στα Καλάβρυτα και αλλού.  Αλλά και πάλι, οι φούρνοι, και δείτε σας παρακαλώ φωτογραφίες των εγκαταστάσεων στο Νταχάου, στο Μπέλσεν και αλλού για να καταλάβετε, όσοι δεν έχετε καταλάβει επιτέλους, ότι αυτά δεν ήταν ακρότητες αλλά σχεδιασμένες ενέργειες και μάλιστα σχεδιασμένες με όση επιμέλεια χαρακτηρίζει το γερμανικό λαό. Αυτά, κυρίες και κύριοι, αγόρια και κορίτσια, δεν είναι ακρότητες. Οργανωμένο έγκλημα είναι και μάλιστα από ένα λαό που έχει αιματοκυλήσει τον κόσμο όχι μία αλλά δύο φορές (για να αναφέρω μόνο τις μεγάλες συρράξεις) και ετοιμάζεται και για μια τρίτη. Και επειδή δεν τους παίρνει πλέον με τις γνωστές μεθόδους υιοθετούν καινούριες όπως, για να ξαναέρθουμε στο θέμα μας, η ‘σωτηρία της Ελλάδας’.

Όπως λοιπόν το καταλαβαίνει το φτωχό μου το μυαλό η Ελλάδα πρέπει να ‘σωθεί’ γιατί πως αλλιώς θα πουληθούν οι παραλίες μας, τα λιμάνια μας, τα βουνά μας, και, γιατί όχι, κι ορυκτός μας πλούτος. Ήδη το ανατολικό Πήλιο ακριβοπουλιέται, οικόπεδο, οικόπεδο σε Γερμανούς. Γιατί όχι και η λίμνη Πλαστήρα, άμα λάχει. Κι ο Γιωργάκης, κοτζάμ πρωθυπουργός, το βιολί του μεταπράτη σε ξένη πραμάτεια. Θα κάνει, λέει, και εταιρεία με αποκλειστικό αντικείμενο την ‘αξιοποίηση’ της περιουσίας του δημοσίου. Εδώ κολλάει το μυαλό μου τελείως. Γιατί συμφέρει να πουλήσουμε τον Πειραιά στους Κινέζους αντί να τον εκμεταλλευόμαστε μόνοι μας. Κι αυτά για το ότι ‘δεν είμαστε άξιοι’ και τέτοια δυστυχώς δεν έχουν πέραση πια. Οι εγγλέζοι λένε, σε τέτοιες περιπτώσεις, τη φράση ‘speak for yourself’. Η μετάφραση είναι ‘μίλα για τον εαυτό σου’. Με άλλα λόγια, μπορεί πράγματι ο Γιωργάκης και το σινάφι του να μην είναι άξιοι, κι αν με ρωτήσετε, σίγουρα δεν είναι, αλλά όχι ότι οι Γερμανοί είναι καλύτεροι (καλά αυτό το deutschland uber alles το έχουμε ακούσει πολλές φορές αλλά ας το αφήσουμε για άλλη φορά). Και γιατί, δηλαδή, οι ‘ξένοι επενδυτές’ θα εξασφαλίσουν φτηνό ρεύμα στους Έλληνες.

Αλλά ας πάμε λίγο πιο βαθιά. Θυμηθείτε το ποιηματάκι που μας μάθαιναν (εμάς τους μεγάλους τουλάχιστον) ‘Τι είναι η πατρίδα μαςτου Ιωάννη Πολέμη και αναλογιστείτε. ΑΥΤΑ δεν είναι που θέλει να πουλήσει ο Γιωργάκης και η παρέα του; ΑΥΤΑ δεν είναι που θέλουν να αγοράσουν οι Γερμανοί (ποιος φασίστας ξέχασε ποτέ την ταπείνωση που έζησε στο παρελθόν;).  Αυτά δεν είναι που μας επιβάλουν να ‘αξιοποιήσουμε’ οι κοινοτικοί μας εταίροι;  Άντε και σιχτίρ λοιπόν.  Για να σώσουμε την πατρίδα μας.  Ποια πατρίδα, την πουλημένη ή ότι απέμεινε; Τα 'γραψα κι ησύχασα ...
 

Υ.Γ. Και για να μην ακούσω επιχειρήματα όπως 'μην τα βάζεις με τους Γερμανούς, εμείς φταίμε για τα χάλια μας' δυο λόγια τελευταία.  Εξετάστε πως αντέδρασαν όταν ξέσπασε η ιστορία με το e.coli.  Πρώτα έφταιγαν τα Ισπανικά αγγούρια, μετά ΟΛΑ τα λαχανικά από το νότο.  Και τελικά η πηγή του προβλήματος ήταν δικό τους παρασκευαστήριο έτοιμων σαλατικών (αλήθεια ποιο άρρωστο μυαλό αγοράζει έτοιμη σαλάτα από το σούπερμαρκετ;).  Και βέβαια κάποιος επιστήμονας-ρουφιάνος θα υπερασπιστεί τη βιομηχανία έτοιμων φαγητών ως ασφαλή κλπ. κλπ.  Άντε να το μεταφέρεις αυτό στους 29, μέχρι σήμερα, νεκρούς, και στους συγγενείς και φίλους τους.  Πόσες φορές δεν έχουν σταματήσει Ελληνικά φορτηγά με προϊόντα από την Ελλάδα ως ακατάλληλα οι φασίστες.  Και πόσες φορές, ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΡΟΚΑΛΩ, ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΙΧΑΜΕ ΩΣ ΧΩΡΑ ΠΑΡΟΜΟΙΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ.  ΕΜΕΙΣ, ΟΙ ΒΡΩΜΙΑΡΗΔΕΣ, ΟΙ ΑΝΟΡΓΑΝΩΤΟΙ, ΟΙ ΑΠΕΡΙΣΚΕΠΤΟΙ, ΟΙ ΑΠΡΟΣΕΚΤΟΙ ...  ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΕΓΩ!  Κ Α Μ Ι Α   Α Π Ο Λ Υ Τ Ω Σ!!!

 

Athens, 8 June 2011

Το μόνο που χρειάζεται το πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού για να γίνει πάρκο είναι να ξεριζωθούν τα κτίρια, να ξηλωθούν τα τσιμέντα και η άσφαλτος και να φυτευτούν δέντρα.  Το έδαφος είναι άριστης ποιότητας και νερό, ακόμα, έχουμε.  Αν αναλογιστούμε πόσοι εθελοντές κάθε χρόνο βοηθούν να διατηρηθεί ότι πράσινο απέμεινε στην Αττική και να φυτευτούν καινούρια δέντρα είναι ασφαλές να συμπεράνουμε ότι ακόμα και σε εθελοντική βάση ένας μεγάλος αριθμός των κατοίκων της πρωτεύουσας και όχι μόνο θα ήταν πρόθυμος να προσφέρει υπηρεσίες χωρίς αμοιβή για να υπάρξει, επί τέλους, ένα κομμάτι αληθινό και όχι γιαλαντζί πράσινο στην ευρύτερη περιοχή της πρωτεύουσας.  Πόσο μεγάλο είναι το κόστος συντήρησης οποιασδήποτε ανάλογης περιοχής.  Πόσο κόστιζε στο Ελληνικό δημόσιο το δάσος της Πάρνηθας πριν το κάψουν;  Πόσο κόστιζε το δάσος της Πεντέλης πριν το κάψουν;  Πόσο, έτσι για μέτρο σύγκρισης, κοστίζει ο Αμαζόνιος κι εμείς πρέπει να στήσουμε κώλο στους 'επενδυτές' για να μας αφήσουν μερικά στρέμματα με ψωροδέντρα στο Ελληνικό;  Αλλά, τελικά, όπως πάντα όλος ο καυγάς είναι για το πάπλωμα.  Λεφτά, λεφτά, λεφτά.  Όλα τα είχε η Αθήνα η 'ανάπτυξη' του Ελληνικού τη μάρανε για να γίνει 'Σιγκαπούρη' και 'Ζυρίχη'.  Λες και μας κόφτει ιδιαίτερα να γίνουμε 'Σιγκαπούρη' και 'Ζυρίχη'.  Άσε που θα εγκατασταθούν και 15.000 κάτοικοι στην περιοχή, στα πλαίσια της αποσυμφόρησης του λεκανοπεδίου. Δε γαμιόμαστε λέω εγώ!  Πήγαινε ρε μαλάκα Ασεμπίγιο σπίτι σου και βάλε 15.000 κατοίκους στην τουαλέτα άμα λάχει.  Έτσι για το γαμότο παραθέτω την πρόταση του μεγάλου Ισπανού αρχιτέκτονα όπως την παρουσίασαν τα σημερινά ΝΕΑ, εδώ: ΤΑ ΝΕΑ 2011-06-08 [Ελληνικό]

Τελικά το παιχνίδι ήταν σικέ από την αρχή και τα πρώτα σίγουρα σημάδια φανήκαν από τον καιρό του δοσίλογου πρωθυπουργού Σημίτη.  Ήρθε η ώρα ο, μειωμένης ευφυΐας, πρωθυπουργός (βλ. κλητήρας) Γιωργάκης να κάνει το 'όνειρο' πραγματικότητα.  Άντε και μεζονέτες στην Ακρόπολη!

 

Athens, 14 February 2011

Happy Valentine's day

Καιρός ήταν κάποιος να το σκοτώσει το μαλακισμένο ...

 

Athens, 4 November 2010

Επειδή έρχονται οι δημοτικές εκλογές και ακούω πολλά και διάφορα (ξανά) σκέφτηκα να ανεβάσω αυτό να ξεθυμάνω (δείτε  ‘ψηφοδέλτιο’ παρακάτω για να πάρετε μια ιδέα). 

Η αποχή ευνοεί τα μεγάλα κόμματα.  Μην πέφτετε στην παγίδα που στήνουν για σας τα μεγάλα κόμματα αλλά και τα γκρουπούσκουλα που θέλουν κι αυτά κάτι από τα περισσεύματα σε ψήφους.  Η αποχή προφανώς ευνοεί τα μεγάλα κόμματα αλλά η αποχή σε ποσοστό 60, 70 ή ακόμα και 80% για να μην πω 100% ΔΕΝ ευνοεί τα μεγάλα κόμματα και σίγουρα κάνει τους καραγκιόζηδες των γκρουπούσκουλων να σκεφτούν να αλλάξουν δουλειά.  Όταν ΔΕΝ υπάρχουν ψήφοι δεν υπάρχει και λόγος ύπαρξής τους και αυτό είναι που τρέμουν και ΜΟΝΟ αυτό.  Είτε είναι στην κυβέρνηση είτε είναι στην αντιπολίτευση πρόσβαση στο ΦΑΙ έχουν (βλέπε Καρατζαφέρης, Τσίπρας, Αλαβάνος, Αλέκα, κλπ. κλπ.).

Λεφτά ΣΙΓΟΥΡΑ υπάρχουν και ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΛΟΓΟΣ να τους τα χαρίζουμε σε μόνιμη βάση.  Σκεφτείτε για μια στιγμή τι θα έκανε ο Γιωργάκης, ο κάθε Γιωργάκης, αν δεν ήταν ‘πρωθυπουργός’ (λέμε και καμιά μ…..α να περνάει η ώρα).  Σε κάποιο γραφείο θα καθόταν (θα ρουφιάνευε προφανώς όπως τώρα) και θα υπέγραφε ‘στίβους’ χαρτιών.  Θα έπαιρνε ένα μισθουλάκο όπως οι υπήκοοί του παίρνουν τώρα και θα στεκόταν στην ουρά για κουπόνια κοινωνικού τουρισμού ως γνήσιο παράσιτο που είναι.  Το ίδιο πρέπει να τονίσω ισχύει για τους Κωστάκηδες, τους Άκηδες, τους Σαμαράδες και ΣΙΓΟΥΡΑ για τους Πάγκαλους της χώρας.

Άρχισα πρόσφατα, και εγώ, να μην πληρώνω διόδια.  Θα μου κάνουν, λέει, αγωγή.  Σκεφτείτε να χρειαζόταν να κάνουν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες αγωγές.  Θα κατέρρεε ο ήδη σαθρός νομικός μας μηχανισμός και θα κάναμε (προαιρετική) περαίωση.  Κάτι σαν τα πρόστιμα που βάζουν οι δήμοι όταν παρκάρεις σε ευνοούμενες γειτονιές.  Ο δήμος Αθηναίων μου έκοψε πρόστιμο γιατί πάρκαρα σε ‘περιοχή κατοίκων’ πίσω από το Γαλλικό Ινστιτούτο.  Ο ίδιος δήμος δεν μου δίνει εμένα που μένω στην υποβαθμισμένη Κυψέλη ΚΑΙ ΕΧΩ ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΠΑΡΚΙΝΓΚ το ίδιο δικαίωμα που δίνει στους συνδημότες του Κολωνακίου και των πέριξ περιοχών.

Αν οι δημοτικές εκλογές δεν δείξουν, εκ μέρους των ψηφοφόρων, τη στήριξη στην κυβέρνηση θα πάμε σε εκλογές.  Να πας ρε μαλάκα εμάς τι μας νιάζει;  Τι σόι πολιτικό ή άλλο επιχείρημα είναι αυτό;  Αν έχεις κάτι ανάμεσα στα σκέλια σου εκτός από (ας μην το πω) πήγαινε σε εκλογές.  Έτσι κι αλλιώς θα σε μαυρίσουνε οι ηλίθιοι που συνεχίζουν να στηρίζουν τη ‘συμμετοχική δημοκρατία’ (άλλο εύρημα κι αυτό, λες και υπάρχει και μη συμμετοχική δημοκρατία).  Η τραγωδία είναι ότι και αυτοί που θα εκλεγούν από τον ίδιο φούρνο βγήκανε.  Άνθρωποι των αφεντικών και απόγονοι των γερμανοτσολιάδων.  Τουλάχιστον αν δεν βγεις θα έχεις ελεύθερο χρόνο να χάνεσαι με το κανό, να πέφτεις από το ποδήλατο και να σοσιαλίζεσαι με τις προμήθειες που έχεις προεισπράξει για τη διάθεση μιας χώρας που ΔΕΝ σου ανήκει σε ‘ξένους’ επενδυτές.  Είτε χάσεις είτε κερδίσεις (λες και παίζεις ρουλέτα στο καζίνο) εμείς υποθηκευμένοι είμαστε αλλά φοβάσαι παλιορουφιάνε ότι θα γίνει στάση πληρωμών από ΕΜΑΣ και θα σου ζητήσουν τα λεφτά τους πίσω αυτοί που σε στηρίξανε τέτοιος βλάκας και άχρηστος που είσαι και δεν κάνεις για να μοιράζεις δυο γαϊδουριών άχυρο.

Μην φοβάσαι Γιώργο.  Δεν θα σου ζητήσουν πίσω τα λεφτά.  Έχουν μπέσα γιατί ξέρουν ότι αν φανούν αναξιόπιστοι και αγνώμονες (ξέρουν ότι προσπάθησες με το παραπάνω) δεν θα βρίσκουν μετά άλλα χαμαντράκια σαν εσένα να τους κάνουν τις βρωμοδουλειές τους.  Ο Σουφλιάς πούλησε τους αυτοκινητόδρομους της Ελλάδας και τώρα κάνει βόλτες με το ποδήλατο στις όχθες του Πηνειού.  Και δεν σκέφτηκες Γιωργάκη να αποκαταστήσεις αυτή την κατάφωρη παρανομία σε βάρος μας που πληρώνουμε διόδια για να πάμε στη Θεσσαλονίκη όσο σχεδόν θα πληρώναμε για να πάμε αεροπορικά.  Εσύ λοιπόν που βρέθηκες, μετά από μαγειρέματα και προετοιμασίες ετών, πρόθυμος να τους πουλήσεις ΟΛΟΚΛΗΡΗ τη χώρα δεν έχεις να φοβηθείς τίποτε.  Θυμάσαι με τι λύσσα και μανία υπερασπίστηκαν όλοι τον Πινοσέτ και πως ακόμα και τώρα κυνηγάνε με κάθε μέσο αυτούς που έστω και μετά το θάνατό του προσπαθούν να αποκαταστήσουν έστω ‘για την τιμή των όπλων’ που λέμε κάποιες αλήθειες; 

Ησύχασε λοιπόν Giorgo και όλα θα πάνε καλά. 

Υ.Γ. Προσπαθήστε να φανταστείτε σκηνή όπου κάθεται ο Γιωργάκης, ο Γιώργος, ο Κώστας, ο Αντώνης, ο Θόδωρος, ο Ευάγγελος, η Αννούλα, η Θάλεια (αμάν πια αυτή η Θάλεια), η Μιλένα, η Αλέκα, και άλλοι και συζητάνε με πλήρη σοβαρότητα και λένε: ‘Ρε σεις, κάτι πρέπει να κάνουμε να σώσουμε την Ελλάδα, να ενισχύσουμε τις ένοπλες δυνάμεις, να βελτιώσουμε (κι άλλο) την παιδεία, να εξασφαλίσουμε ικανοποιητική περίθαλψη και άνετα γηρατειά για τους κατοίκους της χώρας (εδώ πετιέται ο Γιώργος, μαζί κολαούζο τον Άδωνι, και θέτουν θέμα μεταναστών).  Να στηρίξουμε την ελευθερία και τις δημοκρατικές διαδικασίες (εδώ ο Άνθιμος θέτει θέμα χρώματος για κάποιους από τους κατοίκους) και άλλα τέτοια ωραία.  Και αυτά και άλλα λέγονται και ακούγονται ιδιαίτερα συχνά πριν τις εκάστοτε εκλογές.  Βέβαια μετά ξεχνιούνται.  Θυμηθείτε τα οφέλη της Αθήνας αλλά και της χώρας γενικότερα μετά τους ολυμπιακούς του 2004 με κάθε αφελή να χαίρεται στη ‘μεγάλη γιορτή’ και κάποιους να έχουν κάνει τη μπάζα της ζωής τους.  ‘Εγώ κι ο Θόδωρος ζητήσαμε συγγνώμη (που κάψαμε ένα λόφο δέντρα με τα βεγγαλικά που ρίξαμε).  Τι άλλο να κάνουμε;’  Εύλογη η απορία της κυρίας Athens 2004.  Κι ο Γιωργάκης ζεϊμπέκικο χόρευε όταν ανακοινώθηκε η Αθήνα ως η ‘τυχερή’ πόλη.

 

 

Athens, 24 March 2010

Το παραθέτω όπως μου το στείλανε ...

«Γεννήθηκα τον Απρίλιο του 1981.  Εδώ στην Αθήνα.  Στο Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα»...  Οι γονείς μου ήρθαν στην Ελλάδα με σπουδαστική βίζα.  Ο μπαμπάς μου σπούδασε Νομικά, η μητέρα μου Οικονομικά.  Αν και πήραν πτυχίο, έκαναν δουλειές άσχετες.  Ήρθαν από το Λάγκος, την πρωτεύουσα της Νιγηρίας.  Δεν έχω πάει ποτέ.  Οι εικόνες που έχω είναι από φωτογραφίες των γονέων και το Διαδίκτυο.  Μεγάλωσα στην Πλ.  Αμερικής.  Τότε ήμασταν μόνο δύο οικογένειες Αφρικανών σε όλη τη γειτονιά.  Μέναμε στο ισόγειο.  Ήταν δύσκολα χρόνια.  Θυμάμαι ότι οι γονείς μου ήταν επιφυλακτικοί.  Δύσκολα με άφηναν να βγω έξω.  Σαν να ήθελαν να με προστατέψουν από κάτι.  Κάθε τόσο μου έλεγαν: «Νίκο πρόσεχε, δεν είσαι σαν τα άλλα τα παιδιά.  Εσύ είσαι ξένος και αν γίνει καμιά στραβή, εσένα θα κοιτάξουν στραβά».  Τεσσάρων χρονών πήγα στο νηπιαγωγείο.  Πέρασα καλά γιατί ήμασταν μαζί με τον ξάδελφό μου τον Μανώλη.  Είχαμε μια κοινή φίλη, τη Μαργαρίτα.  Πολύ όμορφη.  Ελληνίδα από μητέρα Ρωσίδα.  Ήμασταν οι «ξένοι» του νηπιαγωγείου... 

●●●

ΜΕΧΡΙ έξι χρονών, με τους γονείς μου μιλούσα αγγλικά και γιορουμπά (η γλώσσα της φυλής των γονιών μου).  Όταν μπήκα στο δημοτικό σκεφτόμουν πρώτα στα αγγλικά ή στα γιορουμπά και μετά εκφραζόμουν στα ελληνικά.  Περνούσα με άνεση από τη μια γλώσσα στην άλλη.  Σαν να έμενα σε ένα σπίτι και να περνούσα από το ένα δωμάτιο στο άλλο.  Με τους γονείς μου άρχισα να μιλάω συνέχεια ελληνικά κοντά στην εφηβεία.  Αγγλικά μιλάγαμε όταν κάναμε κάποια θεωρητική συζήτηση.  Γιορουμπά όταν συζητούσαμε τα οικογενειακά ή όταν τσακωνόμασταν.  Ελληνικά όταν ήμασταν ευδιάθετοι και χαλαροί.  Είμαι τρίγλωσσος λοιπόν.  Όχι, τετράγλωσσος.  Αργότερα έμαθα και γαλλικά.  Αποτελώ, βέβαια, εξαίρεση.  Τα περισσότερα παιδιά Νιγηριανών μεταναστών που ξέρω, δεν γνωρίζουν γιορουμπά, επειδή δεν τα χρησιμοποιούν.  Έχω κουλτούρα και νοοτροπία ελληνική.  Την ίδια στιγμή έχω κρατήσει στοιχεία από την κουλτούρα των γονιών μου.  Αυτό με βοηθάει, δεν ξέρω πώς να το εξηγώ, με φέρνει σε μια ισορροπία, συναισθηματικά και πνευματικά. 

●●●

ΠΗΓΑ στο 605ο Δημοτικό Αθηνών.  Στην Πλ.  Αμερικής.  Εκεί έχασα το κέφι μου.  Αρχίζω και καταλαβαίνω ότι «μεγάλε είσαι διαφορετικός».  Ήμουν το μόνο παιδί «ξένο» και μαύρο του σχολείου.  Τι σημαίνει να νιώθεις διαφορετικός; Με μια φράση σημαίνει να είσαι πάντα στην τσίτα.  Γιατί κάποιος θα πει κάτι για το χρώμα ή την καταγωγή σου.  Θυμάμαι τον εαυτό μου στο δημοτικό μονίμως στην τσίτα.  Ο θυμός ήταν το όπλο μου.  Να με φοβάται οποιοσδήποτε προσπαθεί να με προσβάλει ή να με μειώσει.  Το δημοτικό ήταν το πιο σκληρό κομμάτι της ζωής μου.  Είχα μόνο δυο καλούς δασκάλους.  Αν έμαθα κάτι, το οφείλω σε αυτούς.  Θυμάμαι και μια κακή δασκάλα.  Μας ρώτησε μια μέρα τι θέλουμε να γίνουμε όταν μεγαλώσουμε.  Όταν ήρθε η σειρά μου είπα ότι θέλω να γίνω δικηγόρος.  Τα παιδιά συνήθως θέλουν να μοιάσουν στον μπαμπά τους.  Γέλασε κυνικά και σχολίασε «σιγά μη γίνεις και δικηγόρος».  Έχουν περάσει είκοσι χρόνια και το θυμάμαι σαν χθες. 

●●●

ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ απελευθερώθηκα.  Πήγα στο 41ο Γυμνάσιο Αθηνών, στην Πλ.  Αμερικής..  Εκεί έκανα τις πρώτες πραγματικές παρέες.  Άρχισα να «ξεχνάω» πως είμαι διαφορετικός.  Όχι γιατί δεν υπήρχαν αυτοί που μου το θύμιζαν.  Απλά κατάλαβα ότι κάποιος σε θέλει «διαφορετικό» επειδή θέλει να νιώσει ανώτερος.  Είναι ένα παιχνίδι εξουσίας.  Τότε εσύ ο «διαφορετικός» πρέπει να τον κοιτάξεις στα μάτια, χωρίς φόβο.  Γιατί αύριο θα είσαι πάλι εκεί.  Και πρέπει να μην είσαι με χαμηλό το κεφάλι.  Πολλές φορές με βοηθούσε και η σωματική μου διάπλαση, ώστε αυτοί που δεν έπαιρναν από λόγια, να με φοβούνται αλλιώς.  Ήμουν σκληρός σε όσους ήταν σκληροί μαζί μου.  Και έβλεπα ότι έτσι αποκτούσα σεβασμό.  Και όταν αποκτάς σεβασμό, αποκτάς και αυτοπεποίθηση...  Στο λύκειο βελτιώθηκα θεαματικά στα μαθήματα.  Χωρίς να πάω φροντιστήριο φυσικά.  Δεν είχα αυτή τη δυνατότητα.  Οι γονείς μου έδιναν πολύ μεγάλη σημασία στο σχολείο.  Ήθελαν οπωσδήποτε να πάω στο πανεπιστήμιο... 

●●●

ΜΕΤΑ το λύκειο ήρθε το χαστούκι το μεγάλο.  Έδωσα Πανελλήνιες, πέρασα στο ΤΕΙ Αθήνας, Μηχανολογία Ιατρικών Οργάνων.  Πέρασα στους πρώτους στη σχολή.  Το πρώτο χαστούκι ήρθε όταν άκουγα τους συμμαθητές μου στο λύκειο να λένε: «Εμένα μου ήρθε το χαρτί, εσένα;».  Τι είναι αυτό το χαρτί που πάει σε όλους και δεν έρχεται σε μένα, αναρωτιόμουν.  Τότε πήγα στον δήμο και τους είπα: «Υπάρχει ένα χαρτί που πάει σε όλους και δεν έρχεται σε μένα».  Μου εξήγησαν ότι ήταν το χαρτί για τη στρατιωτική θητεία.  Ο υπάλληλος πρόσθεσε: «Εσύ μην περιμένεις χαρτί.  Εσείς δεν γράφεστε στα δημοτολόγια».  Εμείς, ποιοι είμαστε εμείς, αναρωτήθηκα.  Το απώθησα όμως.  Δεν ήθελα να το συνειδητοποιήσω και να το δεχτώ. 

●●●

ΜΙΑ ΜΕΡΑ με σταμάτησαν στον δρόμο.  Μου ζήτησαν τα χαρτιά.  Δεν είχα.  Όλοι οι φίλοι μου είχαν να δείξουν τις ταυτότητές τους.  Εγώ τίποτα.  Πήγα σπίτι αναστατωμένος.  «Εγώ τι έχω να δείξω όταν μου ζητούν χαρτιά;» ρώτησα τους γονείς.  Δεν ήξεραν τι να μου απαντήσουν.  Το μόνο που μπορούσα να έχω επάνω μου ήταν η ληξιαρχική πράξη γέννησης, από το Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα».  Ήταν η ταυτότητά μου.  Δεν μπορούσα να βγάλω καν νιγηριανό διαβατήριο.  Έπρεπε να έχω τουλάχιστον πιστοποιητικό γέννησης.  Δεν είχα.  Δεν υπήρχε καν πρεσβεία της Νιγηρίας εδώ.  Έγινα άπατρις... 

●●●

ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΗΚΑ για μήνες.  Τελικά κατάφερα να κάνω αίτηση για άδεια παραμονής στο Αλλοδαπών.  Όταν πήγα εκεί, οι αστυνομικοί με έβλεπαν σαν να ήμουν εξωγήινος.  Πώς είναι δυνατόν και δεν έχεις ελληνική ταυτότητα, μου έλεγαν! Έκανα αίτηση για άδεια παραμονής για ανθρωπιστικούς λόγους.  Δεν προβλεπόταν τίποτα άλλο για την περίπτωσή μου.  Μου έδωσαν έναν αριθμό πρωτοκόλλου.  Χωρίς φωτογραφία, χωρίς όνομα.  Αυτό ήμουν για το κράτος.  Μέχρι που με σταμάτησαν μια μέρα για εξακρίβωση στοιχείων.  Όταν τους έδειξα αυτό το χαρτί με πήγαν στο τμήμα.  Στο Ακροπόλεως.  Μου είπαν να περιμένω μέχρι να έρθει σήμα από τη Γενική Ασφάλεια.  Πέρασε ολόκληρη μέρα και σήμα δεν ήρθε.  Ο επόμενος διοικητής είπε να με κλείσουν μέσα.  Έπαθα σοκ.  Με έκλεισαν στο κελί με άλλους κρατούμενους.  Κλεφτρόνια, τσαντάκηδες, τοξικομανείς.  Ήμουν 19 χρονών.  Ένιωθα φοβισμένος και ταπεινωμένος. 

●●●

ΤΟ ΑΣΤΕΙΟ της υπόθεσης ήταν ότι υπήρχε ο καλός και ο κακός διοικητής.  Όταν ερχόταν ο καλός με έβγαζαν από το κελί και καθόμουν σε ένα γραφείο.  Όταν ερχόταν ο κακός με ξανάβαζαν στο κελί.  Μέχρι που έπειτα από τρεις μέρες, ο καλός αποφάσισε να πάμε μαζί στη Γενική Ασφάλεια, να βρούμε τον φάκελό μου.  Με έβαλαν σε ένα αυτοκίνητο, με συνοδεία, σαν υπόδικος.  Θυμάμαι ότι κατεβήκαμε σε ένα υπόγειο και μετά βρεθήκαμε μπροστά σε ένα γραφείο γεμάτο συρτάρια και φακέλους.  Έκαναν μόνο πέντε λεπτά να βρουν τον φάκελο! Με άφησαν ελεύθερο.  Δεν ξεχνάω ότι ο καλός διοικητής μού ζήτησε συγγνώμη... 

●●●

ΑΥΤΟ ΠΟΥ έγινε, μου άφησε μια τεράστια απογοήτευση.  Μου έμεινε κυρίως ο φόβος της αδικίας.  Ότι μπορεί να βρεθεί κάποιος πίσω από τα κάγκελα χωρίς να καταλάβει το πώς και το γιατί.  Στην ηλικία που κάνεις τα πιο ωραία όνειρα εγώ πάλευα για χαρτιά.  Έτρεχα να λύσω το πρόβλημα της άδειας παραμονής για να μη βρεθώ ξανά στο κελί.  Πόσες ατελείωτες ώρες, μέρες, εβδομάδες έχω χάσει σε ουρές, δήμους, περιφέρειες.  Τελικά την πήρα την κανονική άδεια.  Έληξε δέκα μέρες μετά αφού την πήρα! Ξανά ουρές, μέρες χαμένες, ζωή χαμένη.  Τι μου έχει μείνει; Η απορία.  Γιατί το κάνουν αυτό;

Όλα αυτά μού έκοψαν τα φτερά.  Είχα μια κάθετη πτώση στα μαθήματα.  Ειδικά από τότε που ήθελα να πάω για Εrasmus.  Με δέχτηκαν στο Ντάντι της Σκωτίας και δεν μπορούσα να πάω.  Δεν είχα χαρτιά.  Από τότε άρχισε αυτό που θα έλεγα «αποξένωση».  Έγινα ξένος με το ζόρι.  Έπρεπε να ψάξω να βρω τι είμαι.  Αυτό συνεχίστηκε και συνεχίζεται ακόμα...  Παρ΄ όλα αυτά δεν μασάω και συνεχίζω.  Το μέλλον πώς το βλέπω; Σκληρή δουλειά και Κeep walking που λέει και η διαφήμιση...  Πώς ένιωσα όταν άκουσα για το καινούργιο νομοσχέδιο; Ότι δεν μπορώ να φέρω πίσω όσα έχασα, αλλά από εδώ και πέρα το μέλλον είναι στα χέρια μου.  Ότι μπορώ να προσφέρω στον εαυτό μου.  Και στη χώρα μου.  Ποια είναι η χώρα μου; Η Ελλάδα φυσικά...»

 

Athens, 14 February 2009

Some unbelievable copyright crap interfered into my uploading this video to youtube.  I have some room here but traffic is not that great.  In any case, here it is for those who do visit ...

 

 

Athens, 10 January 2009

Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, Διαμαντής Ματζούνης, ΜΑΤ (από την Τσουκνίδα / http://lesvos.wordpress.com/)

 

Άβυσσος χωρίζει τον νεκρό Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο από το τραυματία ΜΑΤ-ατζη Διαμαντή Ματζούνη

Διαβάζω και ακούω τους ηλίθιους δημοσιογράφους (και κάποιους άλλους) να προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο 16χρονος Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος και ο 21χρονος αστυνομικός των ΜΑΤ Διαμαντής Ματζούνης ανήκουν στην «ίδια» κατηγορία.  Είναι και οι δύο νεαρά παιδιά που πυροβολήθηκαν…

 

Νομίζω ότι δεν είναι έτσι…

 

Ο Αλέξανδρος  ζούσε την εφηβεία του.  Ο Ματζούνης  ήταν ενήλικος και εργαζόταν.

Ο Αλέξανδρος ήταν με φίλους , έκανε το χαβαλέ του, ήταν άοπλος,  Ζούσε!!!

 

Ο Ματζούνης ήταν οπλισμένος , ήταν με άλλους οπλισμένους αστυνομικούς , έκανε περιπολία , είχε εξουσία.

Ο δολοφόνος του Αλέξανδρου έχει ονοματεπώνυμο και είναι εκπρόσωπος της πολιτείας (Επ. Κορκονέας).

Ο υποψήφιος δολοφόνος του Ματζούνη δεν έχει όνομα και είναι άγνωστο τι εκπροσωπεί.

 

Ο Αλέξανδρος διάλεξε να ζήσει την εφηβεία του με όλα της τα «αίματα» ,

Ο Ματζούνης πήγε στην Αστυνομία για να βολευτεί και να τρώει ψωμί με αίμα…από τα χτυπήματα του γκλομπς του. Ωραία δουλειά!

 

Ο Αλέξανδρος  αυτόματα μεταβλήθηκε σε σύμβολο της νεολαίας , αποτέλεσε η αφορμή για εκδήλωση συσσωρευμένης οργής της νεολαίας.

Ο Ματζούνης αποτέλεσε αφορμή  να δείξουν  οι αστυνομικοί ότι είναι «μπάτσοι, γουρούνια». Βλέπε την χθεσινά επεισόδια.

 

Ο Αλέξανδρος  και η οικογένεια του δεν δέχτηκε καμία επίσκεψη από πολιτικούς κτλ.

Ο Ματζούνης δέχτηκε ΟΛΗ την πολιτική ηγεσία του τόπου.

 

Ο Αλέξανδρος μετά το θάνατο του σπιλώθηκε από άτομα τύπου Κούγια.

Ο Ματζούνης  μετά τον τραυματισμό  του έγινε ο ήρωας που πρόλαβε και ειδοποίησε τους συναδέλφους τους να σκύψουν.

 

Ο Αλέξανδρος αν ζούσε ίσως να ασχολιόταν με τη μουσική , ίσως με τη Νομική , ίσως να γινόταν ένα χρήσιμο μέλος της κοινωνίας.

Ο Ματζούνης αν δεν τον είχαν πυροβολήσει θα συνέχιζε να είναι στα ΜΑΤ και να κάνει το έργο του …όπως αυτό που είδαμε χθες…

 

ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΛΟΙΠΟΝ….

 

Ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος θα είναι για ΠΑΝΤΑ ο Αλέξανδρος , ο “Gregory” της  καρδιάς μας….  (το Αλέξης του το κόλλησαν οι δημοσιογράφοι)

και

Ο Διαμαντής Ματζούνης θα είναι ΠΑΝΤΑ ο  ΜΑΤατζης Ματζούνης!

 

Από την Τσουκνίδα (http://lesvos.wordpress.com/)

 

Athens, 7 January 2009

Η Μαρια Δημητριαδη εφυγε σημερα ...

Ετσι για να τη θυμηθητε οσοι την ειχατε ξεχασει: 

http://www.skai.gr/master_avod.php?id=106356&cid=43346&bc=43346&lsc=2 

(Στο 35.44 λεπτο, προς το τελος της εκπομπης).

 

Athens, 24 December 2008

Αυτό ήρθε χθες.  Το παραθέτω χωρίς αλλαγές ή προσθήκες.

Δεκέμβριος 23, 2008 by inlovewithlife

Την τελευταία εβδομάδα η μαθητιώσα νεολαία βρίσκεται στους δρόμους. Την τελευταία εβδομάδα για τα κακώς κείμενα της κοινωνίας μας ξελασπώνουν τα παιδιά μας. Τώρα έρχεται η δική μας ώρα. Από εδώ και πέρα αρχίζει αυτή η ανένδοτη αλληλουχία γεγονότων, που βάζει εμάς να γράφουμε ιστορία. Από εδώ και πέρα αρχίζουμε όλοι να παίρνουμε τα πράγματα στα χέρια μας με σκοπό να αλλάξουμε τις ζωές μας.
Δεν υπάρχουν έτοιμες συνταγές σε αυτά που από εδώ και πέρα κάνουμε. Υπάρχει μόνο η φαντασία και η διάθεση να αλλάξουμε τα πράγματα προς το καλύτερο και το δικαιότερο. Ούτε υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές σε αυτά που από εδώ και πέρα κάνουμε. Γι' αυτό σπάμε ηλίθιους διαχωρισμούς σε αριστερούς και δεξιούς, αφήνουμε πίσω κομματικές ταυτότητες και γραμμές, πετάμε στα σκουπίδια ό,τι μας μπλοκάρει, σκεφτόμαστε ελεύθερα, λειτουργούμε συλλογικά και αλληλέγγυα.
Κάνουμε από τα πιο απλά, όπως:
Πιάνουμε κουβέντα με όλους για όλα, όχι τα συνηθισμένα αλλά αυτά που μας βασανίζουν.
Γράφουμε μόνοι μας ή με άλλους ένα φλογερό κείμενο, το βγάζουμε φωτοτυπίες και το μοιράζουμε στον κόσμο.
Παίρνουμε με τους φίλους μας φύλλα ταπετσαρίας, γράφουμε σε αυτά συνθήματα που μας αρέσουν όπως "όλοι στους δρόμους", "κάντε συνελεύσεις παντού" και τα κολλάμε σε όλα τα λεωφορεία.Το μήνυμά μας να φτάσει σε όλη την πόλη.
Κάνουμε αυθόρμητες εκδηλώσεις στους δρόμους της πόλης, ό,τι γουστάρει και αγαπά ο καθένας.
Πηγαίνουμε στις καταλήψεις των μαθητών, κουβεντιάζουμε με τα παιδιά, ακούμε αυτά που έχουν να μας πουν, τα στηρίζουμε ψυχολογικά.
Συμμετέχουμε σε εκδηλώσεις, πορείες, διαδηλώσεις, συνελεύσεις.
Δεν καθόμαστε μόνοι σπίτι μας. Η σύναξη κάτω του ενός ατόμου τιμωρείται με απουσία από την ιστορία.Έχει ωραίο Ήλιο και ωραίους Ανθρώπους έξω.
Μέχρι τα λίγο πιο πολύπλοκα, όπως:
Όσοι συμμετέχουμε σε κινήματα πόλης και συλλόγους καλούμε σε τοπική πορεία και μετά λαϊκή συνέλευση. Αν μπορούμε, καταλαμβάνουμε κάποιο δημόσιο χώρο και τον κάνουμε σπίτι μας, καλώντας εκεί τοπικές συνελεύσεις. Στις συνελεύσεις συζητάμε αρχικά ό,τι μας βασανίζει, από το πιο απλό ως το πιο σύνθετο και μετά προτείνουμε και συζητάμε λύσεις. Μεταξύ μας την ξύλινη γλώσσα των πολιτικών την αφήνουμε στους πολιτικούς.
Όσοι συμμετέχουμε σε σωματεία εργαζομένων σπάμε επειγόντως ό,τι έχει μπλοκάρει τη δράση τους ως τώρα. Περνάμε ψηφίσματα, καλούμε τους εργαζομένους για συμμετοχή στις πορείες και στις συνελεύσεις μας, ενισχύουμε τις δημοκρατικές διαδικασίες, συντονιζόμαστε με άλλα σωματεία, καλούμε σε απεργία. Ξεπερνάμε χωρίς πολλά πολλά τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, πρωτοβάθμιες ή δευτεροβάθμιες, αν είναι διεφθαρμένες και εμποδίζουν σε όλα αυτά.
Όσοι συμμετέχουμε σε κόμματα ή σε αρτηριοσκληρωμένες καταστάσεις δεν υπακούμε σε γραμμές. Η δική μας άποψη για τα πράγματα έχει μεγαλύτερη αξία από αυτή της γραμμής. Όπως και η άποψη του διπλανού. Η αλήθεια της γραμμής δεν καλύπτει την αλήθεια κάθε ανθρώπου. Η αλήθεια κάθε ανθρώπου όμως αλλάζει την πραγματικότητα. Και αυτό γίνεται εδώ και τώρα.
Μην κοιτάτε αποσβολωμένοι όσοι διαβάσατε το κείμενο. Αυτά όλα και άπειρα άλλα ήδη συμβαίνουν. Απλώς έτυχε και δεν το πήρατε χαμπάρι.
Προς τους δημοσιογράφους: Να χαρείτε, σταματήστε να βιντεοσκοπείτε ή να μεταδίδετε τα δάχτυλο αντί για το φεγγάρι. Εντάξει, ακούσαμε εκατομύρια φορές για τα 250 καταστήματα που έπαθαν ζημιές. Για τη νεολαία όμως, για την κοινωνία και τα προβλήματά της δεν ακούσαμε τίποτα. Τι νομίζετε ότι όλοι αυτοί που γεμίζουν τις διαδηλώσεις, τις συνελεύσεις κτλ είναι βαλτοί? Έχετε καταντήσει πια γραφικοί. Όσο και να θέλετε, ο κόσμος πλέον για πρώτη φορά συζητάει και κατεβαίνει στους δρόμους για άλλα πράγματα από αυτά που του μεταδίδετε. Συνεχίστε αυτή τη χαζή κωμωδία. Αυτή τη φορά θα την παίζετε χωρίς θεατές.

Προς τους καλλιτέχνες: Καιρός να βγείτε στους δρόμους. Δεν γίνατε αυτό που γίνατε, για να εκτελείτε μπροστά σε κλειστά μάτια/ώτα. Γεμίστε την πόλη με δρώμενα. Πάτε στις συνελεύσεις και προτείνετε θεατρικές παραστάσεις, μουσικές εκδηλώσεις, καλλιτεχνικά δρώμενα και θα δείτε ανταπόκριση. Κατεβείτε στις διαδηλώσεις με δρώμενα. Τι ακριβώς περιμένετε, για να σταματήσετε τον εκφυλισμό στον οποίο έχει φτάσει η τέχνη σήμερα?

Προς τους ανθρώπους του πνεύματος: Εδώ δύσκολα τα πράγματα. Εσάς σας έχει βαρέσει τόσο η μαλακία τα τελευταία χρόνια, που σημερά έχετε φτάσει στο σημείο να αναμασάτε την προπαγάνδα των καναλιών, που μεταδίδει το κράτος. "Όχι άλλη Βία", "Βάνδαλοι", "γνωστοί - άγνωστοι", "τα παιδιά σήμερα δεν έχουν καλή ανατροφή". Ξυπνήστε από τον λήθαργο, στον οποίο έχετε περιπέσει και ως γερασμένα μυαλά που είστε ενωθείτε και εσείς με τον κόσμο και κάντε ένα ελάχιστο κάτι. Η πνευματική "πρωτοπορία" αυτής της κοινωνίας είστε αναντίστοιχη της εποχής και αυτό είναι η χειρότερη βρισιά για εσάς.

Προς τους πολιτικούς: Αφού δεν υπάρχετε, που δεν υπάρχετε, δεν πάτε σπίτια σας? Στις τελευταίες εκλογές υπήρχε ένα μπλουζάκι που έλεγε "ψήφο σε κανένα πούστη, μπουρδέλο τα κάνω και μόνος μου".

Προς τους "καπιτάλες": Μμμ, κάτι μου λέει ότι τελικά εσείς παίρνετε όλες τις αποφάσεις άρα εσείς είστε και το πρόβλημα. Φροντίστε να συνηθίσετε αυτούς τους καιρούς που ζούμε σε μία άλλη ποιότητα δημοκρατίας. Κάτι τρίζει? Μην φοβάστε, μάλλον είναι το έδαφος κάτω από τα πόδια σας.
http://inlovewithlife.wordpress.com/

 

 

Athens, 15 December 2008

Τελικά δεν φτάνει μόνο ένας, δυστυχώς.  Ας ευχηθούμε όμως καλή αρχή μπας και κάτι σωθεί για τα εγγόνια μας.  Αγόρι μου δεν σε ήξερα αλλά έφυγες και στεναχωρήθηκα περισσότερο από ότι όταν έχασα δικούς ανθρώπους.  Ελπίζω κάτι να μείνει από σένα στον κόσμο αυτό γιατί το χρειαζόμαστε ...

 

Athens, 8 December 2008

A couple of nights ago (Saturday, 6 December, 2008) a 15 year old kid was shot dead by a half-trained policeman down town Athens, Greece.  This was the sparkle for the riots that followed.  In a country that the death penalty for ANY crime is no longer administered this kind of incident is simply absurd.  Everybody, but everybody, is discussing as to why and under what circumstances this event took place.  MAKES NO DIFFERENCE WHATSOEVER!  Had this kid been arrested and convicted of the most horrible crime imaginable STILL would have not drawn the death penalty.  I can only feel sorry for the kid and those who will follow, because, unfortunately, more will follow as long as we live under a state of war.  As for those who lost their ‘property’ in the riots, well, I can only remind them that EVERY war, overt or covert, has its collateral damages.  I hope they were insured …

 

Athens, 4 July 2008

Αυτό ήρθε με email χθες.  Το παραθέτω χωρίς αλλαγές πλην της γραμματοσειράς και της προσθήκης των αρχικών Κ.W. από όπου ήρθε σε μένα.

 

Αγαπητοί φίλοι, μόλις μου έστειλε ένας φίλος ένα έγγραφο που περιέχει προσωπική του μαρτυρία απο´την τελευταία πυρκαγιά στη Σκύρο.

Αξίζει τον κόπο..

Φιλικά, Κ.W.

 

ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ

Το Σάββατο, 12/7/2008, πηγαίνοντας για μπάνιο, στη Σκύρο, βρέθηκα μπροστά σε μιά εξαιρετικά δυσάρεστη έκπληξη, διαπιστώνοντας οτι το σύννεφο στο βάθος δεν ήταν ακριβώς σύννεφο, αλλά πυκνός καπνός.

Ηταν καπνός από μεγάλη φωτιά στο πευκοδάσος που κάλυπτε το βόρειο κομμάτι του μικρού νησιού.

Και ήταν μεγάλη η φωτιά γιατί λίγα λεπτά αργότερα, μόλις βρέθηκα στην αμμουδιά της Καλαμίτσας, είδα τα πυροσβεστικά Canadair CL-415 να κατεβαίνουν στη θάλασσα γι’ανεφοδιασμό, κι’ήταν επτά (από τα 10 που διαθέτουμε!!!).

Αν και είχαν αρχίσει νωρίτερα τις ρίψεις, να μιλήσω μόνο γι’αυτό που είδα:

Με τα μάτια μου, λοιπόν, τα έβλεπα, εξήμισι ώρες, να πηγαινοέρχονται σε κύκλους χτυπώντας το θηρίο που είχε ξυπνήσει απ’το πρωί και κατάτρωγε το δάσος.

Ορμούσαν μέχρι που νύχτωσε, ξανά και ξανά, χωρίς ανάσα, χωρίς φαί, ακατούρητοι, ακούραστοι, χωρίς φόβο, πολεμώντας με τις μικρές τους υδάτινες λόγχες να γκρεμίσουν το θεόρατο καθεδρικό των πύρινων γλωσσών.

Δεν φοβήθηκαν ούτε όταν, κατά τις δύο το μεσημέρι, το τέρας σηκώθηκε όρθιο και ούρλιαξε τόσο δυνατά που ο καπνός του έφτασε στο Σούνιο.

Από κοντά πολέμαγαν και δυό ελικόπτερα, αυτά που είναι σαν τεράστιες ακρίδες, πολύ μικρά όμως στην άνιση μάχη.

Και δεν έφυγαν, παρά μόνο σαν νύχτωσε και δε βλέπανε άλλο. Και απ’τα χαράματα της Κυριακής ξανάρχισε ο πόλεμος. Μέχρι που τελικά, νικήσανε.

 

ΤΕΧΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Οσες ώρες τα έβλεπα, τα Canadair γύριζαν σε κύκλους των οκτώμισι λεπτών (άντε πές εννέα), δηλαδή έκαναν τουλάχιστον 43 ρίψεις το καθένα.

Με 5,5 τόνους νερό περίπου σε κάθε ρίψη κουβάλησαν και έριξαν στη φωτιά τουλάχιστον 236 τόνους νερού το καθένα.

Και συνολικά ρίξανε, όσο τα έβλεπα εγώ, πάνω απο 1655 τόνους νερού.

Οι 43 ρίψεις αντιστοιχούν σε όσες απο/προσγειώσεις κάνει ένα πλήρωμα Boeing 747 σε 6 μήνες, αν δεν κάνω λάθος.

Η μέγιστη ταχύτητα των CL-415 είναι 375 km/h (λίγο πιο γρήγορα από Formula 1), ενώ όταν κάνουν ρίψη, πετούν (?) με 195 km/h (πιο αργά απο την τελική του οικογενειακού μας αυτοκινήτου).

Το κάθε πλήρωμα αποτελείται από δύο άτομα που ανήκουν στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία.

 

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ

Είναι πιλότοι, αλλά όχι τέτοιοι πιλότοι

Είναι στην Πολεμική Αεροπορία, αλλά όχι σ’αυτήν την Πολεμική Αεροπορία

Εχουν τελική μεγαλύτερη από Formula 1, αλλά δεν οδηγούν Formula 1.

Και δεν έχει βέβαια, καμία σχέση ο μισθός τους με αυτόν των πιλότων της Formula 1!

Δεν πετούν σε ρομαντικά ηλιοβασιλέματα, πετούν μέσα σε καπνό και φλόγες.

Οι σμαραγδένιες θάλασσες, που κολυμπάμε εμείς που «βλέπουμε» είναι νερό για να σβήσει η φωτιά

Οταν, όταν και άν, τελειώσουν και γυρίσουν στην Ελευσίνα δεν τους περιμένει κανείς.

Δεν απεργούν. Ποτέ!

Δεν επιτρέπεται να είναι ευρύπυγοι, άρα δεν συνδικαλίζονται.

Δεν είναι αρμόδιοι, άρα είναι υπεύθυνοι.

Δεν φορούν φανταχτερές στολές και δεν εμφανίζονται ποτέ σε κανάλια.

Η γειτονιά τους ξέρει μόνο οτι δουλεύουν (!) στην Αεροπορία.

Δεν θα αναφερθεί ποτέ κανείς γι’αυτούς με το μικρό τους όνομα.

Ούτε με το επίθετο, διότι είναι ανώνυμοι!!!

Νομίζω όμως, οτι θυμάμαι κάποιους αριθμούς:

> 2049

> 2044

> 2054

> 2053

> 2050

> 2052

> 2051

 

ΑΦΙΕΡΩΣΗ

Με κατανόηση, στην παγκόσμια κότα, που δήλωσε σε «κανάλι» στην τελευταία φωτιά του Υμηττού «...τ’αεροπλάνα κάνανε μία ώρα νάρθουν...» !!!

Μία, να είναι η ώρα σας, μαντάμ.

Κι εκείνη, στο κρεββάτι!

 

ΕΥΧΗ

Την έχει κάνει η γιαγιά μου:

«Γειά στα χεράκια σας παλληκάρια μου» και, «Να σας χαίρεται η μανούλα σας λεβέντες μου» Και η γυναίκα σας και τα παιδιά σας κι εμείς οι κολυμβητές, οι παρατηρητές, οι αμέτοχοι,

οι ευγνώμονες

 

Υ.Γ.  Σαν παρατηρητής, κολυμβητής, αμέτοχος και θλιβερά ανίκανος, έσφιγγα ασυναίσθητα τις γροθιές μου όταν οι πιλότοι πίεζαν (και ίσως με τα ίδια τους τα χέρια τους τραβούσαν) τα CL-415, να σηκωθούν φορτωμένα, βογγώντας από την Καλαμίτσα.

Ο ήχος από τους P&W, που αγωνίζονταν να ισορροπήσουν τα αεροπλανάκια που κλυδωνίζονταν στο δυνατό Βοριά δεν είχε τίποτα το ηρωικό, το φαντασμαγορικό, τέλος πάντων!

 

- Γιαγιά, οι άγγελοι έχουν φτερά;

- Εχουν, αγόρι μου.

- Γιαγιά, οι άγγελοι έχουν ονόματα;

- Εχουν αγόρι μου.

- Και πώς τους λένε:

-  2049, 2044, 2054, 2053, 2050, 2052, 2051.

 

 

Athens, 3 July 2008

Κυριακή και σήμερα, βρέθηκα με ένα φίλο μου χθες και μου είπε για τη συνέντευξη του Γιώργου Βέλτσου στην Καθημερινή πριν λίγο καιρό (6 Ιουλίου 2008).  Κάποιος έκανε τον κόπο και την ανέβασε σε ένα blog.  Σας δίνω το link έτσι για να μην ξεχνιόμαστε http://www.lifo.gr/blogs/u355/10583

Υ.Γ. Σημασία έχουν και τα διάφορα 'φωτισμένα σχόλια που ακολουθούν.

 

 

Athens, 29 June 2008

Σήμερα, Κυριακή, τα μαλακισμένα του ΣΚΑΙ ήδη με έπρηξαν με το ανόητο κατασκεύασμά τους τον, διεθνή πλέον, SKAI Olympus Marathon.  Μην τύχει και αφήσουν τίποτα όρθιο οι αγιογδύτες.  Αμέσως ματά τις ανακοινώσεις για το θέμα έχουμε και τις διαφημίσεις του τύπου Daihatsu Terios κλπ. κλπ.  Είχαμε, και νομίζω συνεχίζουμε να έχουμε, το Techno Festival στη Σαμοθράκη.  Καιρός να δούμε και Rave Nights in Acropolis.  Άλλωστε τώρα που τα αυθεντικά μάρμαρα θα μετεφερθούν σε κλειστό χώρο γιατί όχι.  Κι αν, λέω άν, νομίζετε ότι υπερβάλω δείτε αυτό http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=48614336 ώστε να σας διαλυθούν οι όποιες αυταπάτες τρέφετε.  Τον φωτισμό του event ΔΕΝ θα αναλάβει η Siemens για να μάθει άλλη φορά να μην είναι μαρτυριάρα. 

Αθλιότητες σαν αυτήν www.phaedrus.gr/photos/stomio δυστυχώς συνδέονται άμεσα με την αφέλεια του κάθε οικολογικά ευαίσθητου πολίτη που παίρνει τα τζιπ και ξεσαλώνει στα βουνά και τα λαγκάδια και γυρίζει στη μιζέρια του διαμερίσματος και συζητάει με την περηφάνια του βλάκα που μόλις ανακάλυψε και στα χωριά φτιάχνουν σπανακόπιτες και το έδεσμα δεν είναι εφεύρεση του 'Γρηγόρη' ή του 'Everest'.  Πνιγόμαστε αλλά προσέχουμε να μη βραχούμε.  Είναι απίστευτη η 'αγανάκτηση' των πολιτών που τους καίγεται η γειτονιά και η παράλληλη αδιαφορία τους για τις άλλες φωτιές, αυτές που δεν καίνε, που κάνουν την ίδια ζημιά, να μην πω και χειρότερη, γιατί δεν έχει και κίνητρο ο υπουργός να επέμβει.  Και μιλάω για τα μπουκάλια, τα σκουπίδια γενικότερα, τα στρώματα, τους καναπέδες, τους σπασμένους προφυλακτήρες αυτοκινήτων, τα καζανάκια, τα λάστιχα, τα άθλια κατασκευάσματα, δίκην εξοχικά!, όπου και όπως ο κάθε ανώμαλος τα φανταστεί και υλοποιήσει με τα θαλασσοδάνεια ή με τις λαμογιές που κάνει. 

Ευτυχώς που υπογράφτηκε και η Χάρτα Εξοικονόμησης Νερού!!!  Αν θυμάστε πριν κάτι χρόνια υδροφόρα του Δήμου Αθηναίων πλένανε τις αφίσες από τους διάφορους στύλους στους δρόμους της Αθήνας με νερό υπό πίεση και πάνω στο υδροφόρο έγραφε 'Το νερό είναι από γεώτρηση'.  'Κι εγώ σ' αγαπώ γαμώ το Χριστό μου' που έλεγε κι ο Τζιμάκος.

 

Athens, 8 June 2008

Γυρνώντας από Θεσσαλονίκη - έμεινα μέρες και ξεχάστηκα - είπα, Κυριακή 8 Ιουνίου, να περάσω απ’ το Στόμιο.  Η θλίψη μεγάλη και το σοκ τεράστιο.  Κάτι τριξίματα ακούγονται τα βράδια.  Είναι τα κόκαλα του Ρίζου του Χαδούλη.  Ξέρει αυτός γιατί τρίζουνε.  Δείτε σας παρακαλώ το www.phaedrus.gr/photos/stomio (αλλάξτε το encoding αν δεν βλέπετε ελληνικά) για να καταλάβετε κι εσείς τον καημό του.  Ο κύριος Ρίζος πέθανε πριν πολλά χρόνια (έμφραγμα) και, προφανώς, οι συγχωριανοί του τον ξέχασαν γρήγορα.  Ένα μοναδικό χωριό, συνέχεια του καταπληκτικού δέλτα του Πηνειού, μαζί με την γύρω περιοχή έχει μετατραπεί σε ένα απίστευτο συνονθύλευμα τοπικού κιτς και κακοτεχνιών που εύκολα ανταγωνίζονται αυτές των Αθηναίων δημάρχων με εξέχοντα αστέρα τον Δημήτρη Αβραμόπουλο και άξιο συνεχιστή τον Νικήτα Κακλαμάνη.  Η Ντόρα τουλάχιστον είχε άλλοθι (τον Μητσοτάκη πατέρα).   

 

Αλλά για να γυρίσουμε ξανά στο Στόμιο.  Οι φωτογραφίες είναι ένα μικρό δείγμα του πραγματικού οργίου που γίνεται στην περιοχή με κοινοτικά κονδύλια (μάλιστα το καρκατσουλιό που επικρατεί έγινε αντικείμενο σχολιασμού στον οδηγό του Lonely Planet για την Ελλάδα.  Ο παραλιακός δρόμος που κατασκευάζεται θα ανοίξει την ήδη αρρωστημένη όρεξη κάθε Λαρισαίου και όχι μόνο (ας μην ξεχνάμε τις αθλιότητες των παπάδων στην Αγία Παρασκευή Τεμπών).  

 

Φοβάμαι ότι η περιοχή, σε συνδυασμό με την κατασκευή της νέας εθνικής οδού, θα μετατραπεί σε ένα τεράστιο σουβλατζιδικοπαραθεριστικοκεντροκαφετεριαμπαρεστιατοριο.  Ήδη στην παραλία Στομίου υπάρχουν τσιμεντόπλακες, ομπρέλες και καρέκλες για τους φυσιολάτρες (για να μην τους χτυπάει ο ήλιος και να μην γεμίζει άμμο το κινητό και η βιντεοκάμερα).  Και, βέβαια, ο κάθε μαλάκας κάνει θαλάσσια σπορ και άλλα τέτοια φαιδρά και ανόητα.  Τα διάφορα εστιατόρια είναι χτισμένα πάνω στο νερό – στην κυριολεξία – και το ίδιο ισχύει για ‘ξενοδοχεία’ της συμφοράς που κι αυτά έχουν ‘χρηματοδοτηθεί’ από τα περίφημα ‘κοινοτικά’ πακέτα.  Και, βέβαια, ούτε λόγος να γίνεται για το χάλι στο Κόκκινο Νερό.  Στο χάρτη αναφέρεται ως ‘ιαματική πηγή’ αλλά πάτε μια βόλτα και αποφασίστε μόνοι σας.  Παραλίες που μέχρι πρόσφατα ήταν διαμάντια ακατέργαστα τώρα είναι απέραντοι σκουπιδοτενεκέδες για κάθε είδους σκουπίδι, άψυχο και έμψυχο, και χώροι εναπόθεσης περιττωμάτων των επισκεπτών (φωτογραφίες στη διάθεση όσων ενδιαφέρονται, αν και μια επίσκεψη ίσως είναι η καλύτερη λύση).

 

Δυστυχώς το Στόμιο είναι μόνο ένα από τα πολλά όργια που είναι σε εξέλιξη στην Ελλάδα ολόκληρη.  Η ‘μέσα’ πλευρά του Ολύμπου έχει ήδη ‘αξιοποιηθεί’ και εξαμβλώματα χτίζονται στη Σμίξη, στη Σκαμνιά κλπ., κλπ., κλπ.  Ο Πλαταμώνας είναι κατεστραμμένος εδώ και χρόνια και τα Αμπελάκια που τα έσωσε η Μελίνα την τελευταία στιγμή δεν τα βλέπω να αντέχουν για πολύ.

 

Να μην σας κουράσω άλλο.  Εγώ προσωπικά λύση δεν βλέπω αλλά αν, λέω αν, έχετε καμιά ιδέα αξιοποιήστε την.  Αν όχι, προωθήστε το όπου μπορείτε μήπως και σωθεί τίποτα.  Όχι ‘για την Ελλάδα ρε γαμώτο’ και τα παιδιά μας και άλλες τέτοιες αηδίες αλλά για τους λίγους από εμάς – παραμένω αθεράπευτα εγωϊστής – που προτιμάνε να περπατάνε ξυπόλητοι στην άμμο και όχι με Sebago, άντε και Timberland, στα σκατά.


 

Athens, 29 January 2008

Το κείμενο που ακολουθεί στάλθηκε στους συνδρομητές του www.asprilexi.gr στις 28 Ιανουαρίου 2008

Η άσπρη λέξη εύχεται καλό ταξίδι στο Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος.
Το εβδομαδιαίο θέμα αφορά λέξεις που συζητήθηκαν πολύ την περασμένη εβδομάδα. Η επισήμανση αυτή γίνεται εξαιτίας της άμεσης επικαιρότητας.


Λαμόγιας
Λαμόγιας (ο) ή λαμόγιο (το)

Ο αβανταδόρος (< αβάντ(α) -αδόρος), ο εικονικός αγοραστής, ο κράχτης. Κατ' επέκταση, ο μικροαπατεώνας.

Συχνότερα ως επίρρημα, στη φράση «την κάνω λαμόγια» = εξαφανίζομαι ή δεν παρουσιάζομαι κάπου, με σκοπό να εξαπατήσω κάποιον.

Αβέβαιης προέλευσης. Ίσως από την ισπανική φράση la moya = «η τάδε».

Η σύμπτωση είναι εμφανής! (How apt! που λένε και οι Εγγλέζοι)  Τελικά, νομίζω, υπάρχει θεός ...
 

 

Athens, 23 January 2008

Έλα λοιπόν που συμβαίνουν διάφορα και δεν προλαβαίνω.  Σήμερα όμως δεν κρατήθηκα.  Τα γαμήσια και τα τσιμπούκια του καθένα δεν με απασχολούν ιδιαίτερα (εκτός αν παίρνω μέρος) αλλά τα σημερινά με βίδωσαν αρκετά.

Άρχισε με το ανέκδοτο (ώριμος πολιτικός λόγος) του Θανάση Γιαννόπουλου:

Σκέψου τώρα τι δημοκρατία έχουμε που κινδυνεύει πράγματι από μια πεολειχία.  Τουλάχιστον ο Κλίντον έλεγε ψέματα μέχρι το τέλος λες και αν μαθαίναμε την αλήθεια θα άλλαζε τίποτα.  Το κακό συνεχίστηκε με το Βενιζέλο που μου θύμισε (αχ, δεν θυμάμαι τι μου θύμισε):

και κορυφώθηκε με το 'Ίδρυμα Σημίτη' (Κωστάκη αγόρι μου, καμώματα σαν τα δικά σου τα έχω σχολιάσει αλλού):

Ο πρώην πρωθυπουργός αφού, κατά τα λεγόμενά του, ανέβασε την Ελλάδα κι εγώ δεν ξέρω σε τι επίπεδα μεγαλείου και ξεπούλησε τελεσίδικα ότι είχαμε για πούλημα αποφάσισε τώρα να μας φορέσει τη δωσιλογία του κι ως κληρονομιά.  Βέβαια δεν κατάφερα να μη γελάσω με το Γιωργάκη που περνάει την εφηβεία στα 60 του (τέλος πάντων, σχεδόν στα εξήντα του):

Ίσα ρε Γιώργο και φοβηθήκαμε.  Πάλι καλά που έχουμε κι εσένα και κρατάς κόντρα στα κακώς κείμενα.

Πάντως όταν ηρέμησα και πήγα παρακάτω (στα ΝΕΑ) είδα κάτι και το παραθέτω ως πρόταση για το 'Ίδρυμα Σημίτη'*.  Εννοώ να συμπεριληφθεί το ανεκδιήγητο 'Ευχαριστώ την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών ...' στα πολλά και ωραία που έκανε ο κύριος Κώστας Σημίτης για τον τόπο. 

*Τελικά η φράση 'ο κάθε μαλάκας' γιατί δε λέει να φύγει απ' το μυαλό μου;

 

Athens, 17 September 2007

Μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις ...

Όπως βλέπετε, αν προτιμάτε λέξεις, τα άκυρα, τα λευκά και η αποχή, συνιστούν στο σύνολό τους 'δεύτερο' κόμμα.  Έχουμε κυβέρνηση με λιγότερο από το ένα τρίτο των ψήφων.  Άστα να πάνε. 

Δείτε κι αυτά έτσι για την ιστορία:

http://www.skai.gr/master_avod.php?id=59720

http://www.skai.gr/master_avod.php?id=59825

Και επειδή φάνηκε στον ορίζοντα κι ο εφιάλτης του Βενιζέλου σκέφτηκα, προληπτικά, να επιστήσω την προσοχή σας στον Jaba the Hutt (των Starwars) και την εκπληκτική ομοιότητά του με τον γνωστό πολιτικό τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά, που είναι και το χειρότερο.

Η φωτογραφία του Beni είναι από το προσωπικό του web site.  Του Jaba από το net γενικώς.

 

Athens, 6 September 2007

Το παρακάτω μου ήρθε χθες με email.  Επειδή σχετίζεται με κάτι άλλες φωτιές το παραθέτω με μια μικρή αλλαγή επειδή έβαλα το χάρτη μέσα στο κείμενο:

Ασύμμετρη...δημοπράτηση!

Όλες αυτές τις ημέρες ακούμε απίστευτα σενάρια για το ποιος μπορεί να έκαψε την Πελοπόννησο.  Οικοπεδοφάγοι, τρελοί, γριές με Αλτσχάιμερ, αναρχικοί των Εξαρχείων, ξένοι πράκτορες έχουν μπλέξει σε ένα χορό του παραλόγου που σέρνει η κυβέρνηση και οι απανταχού συνωμοσιολόγοι.  Μήπως τελικά η απάντηση είναι πιο απλή;

Ίσως να αρκεί να δει κάποιος το χάρτη της δημοπράτησης της Ιωνίας Οδού, του καινούργιου δηλαδή αυτοκινητοδρόμου της βορειοδυτικής Πελοποννήσου.  Γνωρίζετε από που περνάει;  Γαστούνη, Αμαλιάδα, Πύργος, Αρχαία Ολυμπία, Ανεμοχώριο, Σαμικό, Ζαχάρω, Φιγαλεία, Κυπαρισσία, Δώριο, Τσακώνα, Μεγαλόπολη, Κρέσταινα κ.τ.λ.  Έργο δύσκολο και με μεγάλο κόστος καθώς μόνο τα χρήματα για την απαλλοτρίωση της, ιδιαιτέρως εύφορης, γης ένθεν και ένθεν του δρόμου εκτίναζαν τον προϋπολογισμό του στα ύψη.  Από την άλλη, οι βέβαιες αντιδράσεις των οικολόγων για καταστροφή του περιβάλλοντος θα έφερνε σημαντικές καθυστερήσεις στην ολοκλήρωση του.

Όλα αυτά πριν, γιατί τώρα, ως εκ θαύματος, η γη έγινε φθηνότερη και οι αντιδράσεις άλλαξαν προσανατολισμό. Το έργο της κατασκευής του δρόμου έγινε ευκολότερο.  Αν το προχωρήσει κανείς λίγο παρακάτω θα δει ότι η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΕΧΝΟΔΟΜΙΚΗ - ΤΕΒ Α.Ε. και η ΑΚΤΩΡ ΑΤΕ, που συνέτρεξαν να προσφέρουν την ανθρωπιστική τους βοήθεια στους πληγέντες με την κατασκευή ολόκληρων οικισμών, είναι οι δυο μεγαλύτεροι ανάδοχοι της Ιωνίας οδού.  Ουσιαστικά δηλαδή και εξασφάλισαν την συμπάθεια των κατοίκων και θα τους μείνουν και αρκετά "ψιλά" στη τσέπη από την σημαντική μείωση του κόστους του αυτοκινητοδρόμου.

Και βέβαια, εάν αυτή τη στιγμή έχετε ήδη ανοίξει τον χάρτη δημοπράτησης, ρίξτε και μια ματιά στον παράδρομο στα βόρεια της Πελοποννήσου που, βάση σύμβασης, είναι υποχρεωμένες να φτιάξουν οι ανάδοχες.  Μήπως περνάει από το κομμάτι της Αχαΐας που κάηκε τον Ιούλιο;  Στο φτωχό μου το μυαλό το σενάριο αυτό μου φαίνεται λογικότερο από την εμπλοκή της CIA, των "Γκρίζων Λύκων" ή κάποιων παιδιών που επειδή βαρέθηκαν να καίνε τράπεζες αποφάσισαν να κάψουν την Ελλάδα.  Τα συμπεράσματα δικά σας...

 

Athens, 30 August 2007

Πριν πάρα πολλά χρόνια ο Διονύσης είχε τραγουδήσει στίχους όπως 'τη νύχτα αυτή η αστυνομία μάζεψε τους αλήτες απ' το πάρκο', 'φταίνε τα τραγούδια του, φταίει κι ο λυράρης, φταίει κι ο ίδιος ο λαός που είναι μαραζιάρης' και βέβαια το προφητικό και αποκαλυπτικό 'Χατζηδάκια μ', Θωδωράκια μ' ισίς τρώτι κι πίνιτι κι μένα μι τρώει η αρκούδα'.  Για μια θέση στην Ολυμπιακή μετάνιωσε που δεν πήγε φαντάρος και βέβαια, κι αυτός στη Φιλοθέη κατέληξε.  [Όχι Διονύση μου, ποτέ δεν θα ήθελα να βρεθείς στο Πέραμα ή στη Δραπετσώνα, στην Καλαμαριά ίσως].  Άσε που τώρα τον καλούνε και στα πάρτυ ενώ παλιά ούτε απέξω απ' το Κύτταρο δεν περνάγανε.  Η κλασσική ιστορία του άσωτου υιού.

Κι ό Τζιμάκος που κι αυτός έχει τραγουδήσει στίχους όπως 'Γερμανίδες τουρίστριες διψασμένες για σπέρμα' το παιδάκι του στο Μωραΐτη το στέλνει (Βλέπε Γιάννος Π, Παύλος Τ και άλλοι).

Τελικά το Cayenne είναι ωραίο αυτοκίνητο.  Και γράφει και Porsche!*  Και 'η Μαρία με τις γούνες', είχε επίσης πει, ο Διονύσης ...

*Το Touareg είναι καλύτερο αλλά γράφει VW.

 

Athens, 11 February 2007

Πάνω που ήταν να στείλω την πολιτική ανάλυση της εκτόξευσης της ρουκέτας ενάντια στην Αμερικανική πρεσβεία (τώρα που συνέλλεξα αρκετά στοιχεία) προέκυψε το λίαν σημαντικό γεγονός της δολοφονίας του Βαρθολομαίου και στέλνω το παρακάτω έστω και βιαστικά για να προλάβω καινούρια παρόμοια γεγονότα.

Το πρόβλημα που με σαφήνεια και δύο απλές λέξεις περιέγραψε ο Βάρναλης εδώ και χρόνια παραμένει άλυτο με άλλους τρόπους και αντιμετωπίζεται αποκλειστικά και μόνο με την κλασική, παραδοσιακή μέθοδο της ξενογαμίας.  Ο Βάρναλης, λοιπόν, ερωτηθείς προς το τέλος της ζωής του, μιας και πεπειραμένος περί το θέμα, για το ποια γυναίκα είναι η καλύτερη απάντησε ‘του αλλουνού’.

Με δεδομένο, λοιπόν, το πρόβλημα αλλά και τη λύση του, έχουμε και λέμε:

Φίλοι μου (γένους αρσενικού), ποτέ μην πέφτετε στην παγίδα να επισκεφθείτε τη γυναίκα του αλλουνού στο σπίτι της.  Πάντα σε δικό σας έδαφος κι ας είναι και παγκάκι.  Μην ξεχνάτε ότι ο άλλος μπορεί να είναι οποιοσδήποτε και όχι μόνο ο νόμιμος ‘άλλος’.  Δεν ξέρετε, με άλλα λόγια, από που να φυλαχτείτε.  Άλλωστε, μόνο οι κοινές γυναίκες δέχονται στο δικό τους χώρο και εσείς δεν είστε απ’ αυτούς που κάνουν τέτοια πράγματα.  Αν δεν μπορείτε να εξασφαλίσετε έστω και μια θέση πάρκινγκ στα Τουρκοβούνια ή κάπου αλλού, ή, τέλος πάντων, κάτι ανάλογο – κάποιοι ίσως θυμούνται τα διώροφα λεωφορεία στην Αγγλία – τότε μάλλον δεν κάνετε για τέτοιες δουλειές και καλύτερα να μείνετε μ’ αυτήν που έχετε έστω και αν είναι σα να διαβάζετε ‘παλιά εφημερίδα’ (ευχαριστώ Παναγιώτη για την τόσο παραστατική παρομοίωση).

Φίλες μου (γένους θηλυκού), πάντα να είστε πρόθυμες να επισκεφθείτε τον ‘άλλον’ αντί να κάνετε και εσείς το τραγικό λάθος να τον καλέσετε σπίτι σας.  Έστω και αν ο δικός σας βρίσκεται στην Ιαπωνία για δουλειές.  Στο κάτω-κάτω τι σόι άντρας είναι αυτός που ψωνίσατε που δεν διαθέτει δικό του κατάλυμα (έστω και δανεικό) και δέχεται να γίνει έτσι απλά κι ασύστολα σώγαμπρος.  Μην ξεχνάτε ότι η γυναίκα του είναι λιγότερο επικίνδυνη από τον άντρα σας σε κάθε περίπτωση.  Η φράση ‘τσολιάς’ (ευχαριστώ Παναγιώτη, ξανά, για τον όρο) έτσι κι αλλιώς είναι γένους αρσενικού.  Δεν υπάρχουν θηλυκοί τσολιάδες και, κατά συνέπεια, κινδυνεύετε λιγότερο.  Στη χειρότερη των περιπτώσεων να ξεμαλλιαστείτε ενώ υπάρχει και η πιθανότητα να γίνεται φίλες (σκύλες) και να τον φάτε το φουκαρά ζωντανό και να το 'φχαριστηθείτε'.

Τελειώνοντας θα ήθελα να τονίσω ότι το θέμα είναι ανεξάντλητο και δεν είμαι ο αρμόδιος να το καλύψω απ’ όλες του τις πλευρές.  Νομίζω όμως ότι οι παραπάνω συμβουλές θα σας φανούν χρήσιμες αν και όταν χρειαστεί να δοκιμάσετε κι εσείς ‘του αλλουνού’.  Προφανώς, εδώ αναφέρομαι στους άντρες γιατί οι γυναίκες, άσε.   Ο βιολόγος μου στο Αθηναϊκό, ο κύριος Γεωργιάδης, εδώ και 30+ χρόνια έλεγε το περίφημο 'τα κέρατά μας στη γλάστρα κάνουν παρέα με τ' άστρα'!

Υ.Γ. Με την ποίηση δεν τα πήγαινα ποτέ καλά αλλά ο Βάρναλης πάντα μου άρεσε όπως και ο Καββαδίας, εκτός από αυτές τις απερίγραπτες μελοποιήσεις του Μικρούτσικου που με κράτησαν μακριά από τους στίχους του για χρόνια.  Να μην πω για το Σκαρίμπα και τον Ελύτη (Ιουλίτα κι έτσι).

 

Athens, 8 January 2007

Γιατί ρε Μανόλη, γιατί ...

... άλλοι τα κατάφεραν καλύτερα, εσύ τι φοβήθηκες, μη σου γκρεμίσουν κι εσένα το σπίτι;

και κάτι άλλο, με κάτι τέτοιες φωτογραφίες που κυκλοφορούν φταίω εγώ που αισθάνομαι νοσταλγός του παρελθόντος;

 

Athens, 22 July 2006

I was wandering why the Israelis left the Gaza strip last year.  I was wandering why they were beating up their own people forcing them to evacuate the area.  I could smell a rat then.  Later, when the US did not proceed to attack Iran as one would expect, I again wandered why.  And again I smelled a rat.  Now, with the Israelis bombarding Lebanon demolishing the country with the US openly supporting them and the European stooges watching in total apathy I realise who the rat was.  And boy, did it not half stink!  We heard from sickos like G.W. Bush that Israel has a right to defend itself.  Well, see for yourself what happens when Israel exercises this right: Israel exercising it's right to self defence*

*this link is now inactive so you must search elsewhere for whatever photos are available on the net now that the novelty has worn off.

 

Athens, 13 June 2006

Εδώ και μερικές μέρες κυκλοφόρησε ένα κείμενο στο web αφιερωμένο σ' αυτούς που γεννήθηκαν πριν το 1980.  Λίγο soapy για τα γούστα μου αλλά και ανακριβές ιδιαίτερα γιατί πολλοί από αυτούς που το προώθησαν, έχω την εντύπωση, ακόμα δεν είναι σίγουροι αν τα πρόβατα δαγκώνουν ή όχι [η ερώτηση είναι 100% πραγματική].  Έστω, μου θύμισε καταστάσεις παλιές και σκέφτηκα να θέσω στη διάθεση όσων ενδιαφέρονται το εξαιρετικά επίκαιρο και τρομακτικά προφητικό τραγούδι του Γιάννη Μηλιώκα σε μορφή MP3 έτσι για να μην ξεχνιόμαστε ....

Υ.Γ. Και οι στοίχοι για όσους έχουν ακόμα PSTN!

Λένε πως είμαι γκαντέμης
Παλιοκουμούνι, ανάρχας
Χωρίς αιτία φρικάρω
Κι άλλα πολλά εμπριμέ

Πιάσαν τα πόστα κωθώνια
Όλα τα ξέρουν, ξεράδια
Κι ήρθαν λέει να μας σώσουν,
Που να μην σώσουνε ποτέ

Ρεφρέν:
Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και μαλάκες
Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και χαζούς
(2x)

Μου 'ρχεται ρεύμα τριάντα
Του τηλεφώνου σαράντα
Νερό και νοίκι εξήντα
Και τα κοινόχρηστα δεκαεφτά

Γύρω σαΐνια κανάγιες
Τρώνε με δέκα μασέλες
Θέλουν βρεμένη σανίδα
Και τους φερόμαστε κι ευγενικά

Ρεφρέν

Κάνω εξετάσεις για κοίλη
Όσοι γιατροί, τόσες γνώμες
Γρίπη συκώτι στομάχι
Πάω στο ΙΚΑ με βρίσκουν καλά

Άστα να πάνε στο διάολο
Κάθε καρέκλα και χάχας
Όλα πηγαίνουν στο φούντο
Κι αυτοί εκεί τη Λιλής το χαβά

Ρεφρέν
(2x)

 

Athens, 4 May 2006

Days like this when everyone is talking about Iran and its unavoidable fate I happened to come across this man and I thought it appropriate to share the experience with you.

I had to remove this video following his request.  Pity ...

His name is Omid Tahmasebpur and he is playing Iranian santur.  He comes from Persia (his choice of name) and has been living in Greece since 2000. 

(Thessaloniki, Saturday, 29th April, 2006, around 11:30 in Aristotelous)*

*What more can a man want ....